Στάζιλαντ....

Το Stasiland,Ιστορίες πίσω απ το τείχος του Βερολίνου της Anne Funder(εκδόσεις Οχτώ),είναι μια συγκλονιστική συλλογή από προσωπικές ιστορίες που συνέλεξε η Αυστραλή συγγραφέας στο Βερολίνο στο δεύτερο ήμισυ της 10ετίας του 90,σε μια προσπάθεια αντίστασης στη μαζική λήθη στην οποία ειδικεύονται οι Γερμανοί όποτε αλλάζουν ριζικά οι συνθήκες της Ιστορίας:όπως στην Ανατολική Γερμανία επιβλήθηκε-και έγινε,αναγκαστικά όσο και βολικά αποδεκτή-η απίστευτη ιστορ.εκδοχή οτι οι Ρώσοι 'ελευθέρωσαν¨τους ανατολικογερμανούς αδελφούς τους" απ τα δεσμά των Ναζί,έτσι και μετά την πτώση του Τείχους οι Γερμανοί-αφού το εξαφάνισαν στη φυσική του μορφή-προτιμούν να κάνουν οτι δεν υπήρξε ποτέ.

Υπήρξαν όμως και υπάρχουν ακόμη,χιλιάδες ζωές κατεστραμμένες από την ύπαρξή του,ανεξίτηλα σημαδεμένες από ένα απ τα μεγαλύτερα "πειράματα" στην ανθρώπινη Ιστορία.Από την παράνοια του να ζεις σ'ενα σύστημα "όπου οτι ήταν πραγματικό δεν υπήρχε και ότι ήταν επίσημα παραδεκτό δεν ήταν πραγματικό",από τους φοβερούς τρόπους με τους οποίους πρακτικά στηρίχθηκε το όνειρο της δημιουργίας και επιβιωσης ενός μεταπολεμικού κομμουνιστικού γερμανικού κράτους.
Η διαβόητη Στάζι έφτασε να έχει 1 καταδότη ανά 6 πολίτες,έχοντας συγκεντρώσει ατελείωτους φακέλους για την παραμικρή πτυχή της ζωής των "πολιτών" της ΛΔΓ,΄φακελοι που κατεστράφησαν σε μεγάλο βαθμό τις τελευταίες μέρες πριν την πτώση του καθεστώτος και των οποίων η ανασύσταση(όσων βρέθηκαν),με το πενιχρό προσωπικό που διατέθηκε απ το ενωμένο πλέον Γερμανικό Κράτος,αναμένεται να πάρει...375 χρόνια!
Όπως προκύπτει απ το βιβλίο,οποιαδήποτε απόπειρα να γίνεις κάτι στην Λαοκρατική Δημοκρατία απαιτούσε την πώληση της ψυχής σου στο "Διάβολο":κανείς δεν γινόταν δεκτός στο Πανεπιστήμιο,σε επαγγελματικές σχολές,αθλητικά σωματεία ή σε δουλειά αν δεν είχε την σφραγίδα αποδοχής της Στάζι.Και για να την αποκτήσεις αυτή δεν αρκούσε απλώς να μη δημιουργείς εσύ ή η οικογένεια σου προβλήματα.Έπρεπε να είσαι "συνεργάσιμος" και μαζί τους,δηλ.να ενταχθείς στις λεγεώνες των υποχειρίων τους.
Καποιες απ τις προσωπικές αυτές ιστορίες καταγράφει η συγγραφέας καθώς βυθίζεται η ίδια σε αυτόν τον κόσμο που θεωρητικά έπαψε να υπάρχει:όπως την ιστορία της φράου Πάουλ που η ξαφνική οικοδόμηση του Τείχους την χώρισε απ το βαριά άρρωστο νεογέννητο γιό της που νοσηλευόταν σε Νοσοκομείο του Δυτικού Τομέα,ιστορίες στελεχών της διαβόητης Στάζι που συνεχίζουν να διαβιούν στα ίδια διαμερίσματα και να συχνάζουν στα ίδια στέκια κλπ.
Συγκλονιστικές υπομνήσεις του τι τραγωδίες μπορεί να δημιουργήσει η τάση κάθε Συστήματος (ιδιαίτερα "κλειστού") να προστατεύει-πριν απ'ολα-την ύπαρξή του,φυσικά σε βάρος εκείνων στο όνομα των οποίων δημιουργήθηκε.
Ένα βιβλίο που θα ήταν χρήσιμο να διαβαστεί κι απ τους 'συντρόφους' στον Περισσό,που ακόμα και σήμερα,50 χρόνια μετά,δεν βρίσκουν το θάρρος να δουν την Ιστορία όπως πράγματι ήταν,και οργανώνουν συνέδρια για να εφεύρουν ιδεολογήματα που να δικαιώνουν ακόμα και τον Στάλιν....

video με τη συγγραφέα εδώ...
http://www.youtube.com/watch?v=mrMAvy_Aoak

Όταν το ΙΒ γνώρισε το "ελληνικό δαιμόνιο"...

Θα έχετε διαβάσει βέβαια τα σχετικά με την διαρροή θεμάτων στις ελληνικές εξετάσεις του ΙΒ....Ενας Έλληνας καθηγητής,προφανώς με "καλές σπουδές και βιογραφικό",υπεύθυνος του προγράμματος ΙΒ σε γνωστό Ιδιωτικό σχολείο,χάρη στο συνδυασμό θράσους-κουτοπονηριάς-άκρατης φιλαργυρίας και έλλειψης ηθικών φραγμών που συνιστούν συχνότατα αυτό το 'δαιμόνιο",αντί να αισθάνεται περήφανος για την θέση Κύρους που κατείχε,επέλεξε να πωλήσει έναντι αδρής αμοιβής θέματα των εξετάσεων σε γονείς μαθημένους να παρακάμπτουν τους όποιους κανόνες αξιοκρατίας.

Υποτίθεται ότι όσοι επιλέγουν να στείλουν τα παιδιά τους στο ΙΒ,αφενός μεν έχουν τα οικονομικά μέσα να το κάνουν και να χρηματοδοτήσουν τις σπουδές των παιδιών τους στα καλύτερα εκπαιδευτ.ιδρύματα του εξωτερικού,αφετέρου εμμέσως
εκδηλώνουν την απαξίωσή τους για τα ελλην.Πανεπιστήμια και την κατάσταση της Ελλην.Παιδείας.
Υποτίθεται δηλ.ότι πληρώνουν για μια καλύτερη ποιότητα εκπαίδευσης.Πως συνδυάζεται αυτό με την αγορά θεμάτων στις εξετάσεις του ΙΒ?
Μα προφανώς διότι κι εδώ ο Ελληνας προκρίνει το Φαίνεσθαι από το Είναι.Ας είναι το "παιδί" αδιάφορο και άσχετο...θα του 'αγοράσουν" την επιτυχία στις εξετάσεις.Θα μπορέσουν να κάνουν το ίδιο και στα απαιτητικά πανεπιστήμια του Εξωτερικού όπου θα διεκδικήσει την εισαγωγή του?
Πιο δύσκολα,αν και με κάποια γενναία 'δωρεά" όλο και κάτι γίνεται.
Το ζητούμενο δηλ.είναι να αποκτηθεί-με κάθε τρόπο ή μάλλον με την τακτική της ήσσονος προσπαθείας(διότι τι τα έχουμε τα λεφτά άμα είναι να ζοριζόμαστε?)-η έξωθεν μαρτυρία μιας (πλασματικής..)κοινωνικής και πνευματικής υπεροχής,το μίνιμουμ απαιτούμενο διαβατήριο για τις θέσεις που οι γνωριμίες και τα λεφτά της οικογένειας εγγυώνται οτι θα καταλάβει ο αντιγραφέας φελλός.
Είναι όμως και ένδειξη της όλο και πιο στεγανής ταξικοποίησης του συστήματος της Παιδείας.Το ΙΒ και η επιλογή της αγνόησης των ελλην,πανεπιστημίων και η απευθείας εισαγωγή στις πιο ονομαστές σχολές του εξωτερικού είναι φυσικά υπόθεση των "μεγαλοαστών" που θα τους διαφοροποιήσει στο μέλλον από τους αποφοίτους της μεσαίας τάξης.Απ'ότι λέγεται,υπάρχουν φραγμοί στο ποιά παιδιά μπορούν αρχικά να ενταχθούν στο πρόγραμμα(προτιμώνται εκείνα με την δυνατότητα πανάκριβων "ιδιαίτερων"μαθημάτων) και προφανώς υπάρχει σκληρός ανταγωνισμός και για την βαθμολογία που έδωσε το κίνητρο για την απάτη.
Απ την άλλη,ο δρόμος για τα ελλην.πανεπιστήμια περνά φυσικά μέσα απ την "επένδυση" στους διαδρόμους της παραπαιδείας και αφορά ουσιαστικά την μεσαία τάξη και κάτω,όσους δηλ.πλήρώνουν,αλλά όχι αρκετά...

Τι να πει κανείς για τους γονείς που είναι οι ηθικοί αυτουργοί της απάτης?
Νεόπλουτοι,εθισμένοι στο να παρακάμπτουν οποιοδήποτε πλαίσο κανόνων(αφού κατά πάσα πιθανότητα έτσι απέκτησαν τα πλούτη),μαθημένοι στο ότι "όλα αγοράζονται",δίχως φραγμούς και ηθικούς ενδοιασμούς "δείχνουν το δρόμο" και στα βλαστάρια τους...
Αλλά μια στιγμή....
Αν υποθέσουμε οτι σ'ενα μεγάλο ποσοστό γονέων υποψηφίων φτάσει η πληροφορία οτι έναντι ενός εφικτού τιμήματος δύνανται να γνωρίζουν τα θέματα των πανελληνίων εξετάσεων,πόσοι νομίζετε οτι δεν θα αξιοποιούσαν την "δυνατότητα"?
Εδώ είναι το κομβικό ερώτημα για την ελλην.κοινωνία:μια κοινωνία βαθιά εθισμένη στην Διαφθορά,με πρωτόγνωρη ανοχή-ακόμα και ηρωοποίηση-των πρωταγωνιστών της.Μια κοινωνία απ την οποία έχει χαθεί παντελώς πλέον η αίσθηση του αρχαίου ελλην.Μέτρου, της Αρμονίας,της Ιδέας της Ηθικής και της Ευγενείας που αποτέλεσε το πρότυπο της κοινωνικής συμπεριφοράς τα χρόνια της ελληνικής ακμής.
Και για να μην έχουμε αυταπάτες,η αίσθησή μου είναι οτι με το αξιακό σύστημα που έχουμε,με την δικαιολογημένη δυσπιστία απέναντι στην λειτουργία των Θεσμών(που αποδεικνύονται κάθε λίγο ιδιαίτερα ελαστικοί στην αντιμετώπιση των προνομιούχων)
η πλειοψηφία των γονιών θα αξιοποιούσε αυτήν την "δυνατότητα"!
Ναι,ίσως ακόμα κι εγώ κι εσείς,γονείς που κατά τα άλλα αποδοκιμάζουν την διαφθορά,δίότι απλά θα πίστευαν οτι εξασφαλίζουν ίσες ευκαιρίες στα τέκνα τους,ίσες με των έτσι κι αλλιώς" προνομιούχων".Έτσι διαχέεται το δηλητήριο της ακραίας διαφθοράς στο σώμα της Κοινωνίας:
όταν η καθολική επέκτασή της ισοδυναμεί με 'εκδημοκρατισμό",με ακύρωση λόγω γενίκευσης του προνομίου των Ολίγων(οι οποίοι βέβαια ήδη
θα έχουν βρει άλλα πεδία όπου να επιβεβαιώνουν την κυριαρχία τους πάνω στις μάζες).
Αν αύριο δημοσιοποιηθεί το όνομα του εφοπλιστή που αγόρασε για λογαριασμό του "βλαστού" του τα θέματα,νομίζετε οτι θα εισπράξει την απαξία που του αρμόζει?
"Μαγκας" θα θεωρηθεί απ την συντριπτική πλειοψηφία των νεοελλήνων!Αντίθετα,μπορείτε να φαντασθείτε τι θα συνέβαινε στην αρχαία ελληνική Εκκλησία του Δήμου αν αποκαλυπτόταν κατι ΄τετοιο?Αν γλύτωνε τον λιθοβολισμό,αναμφίβολα θα εξοριζόταν,στερημένος απ τα προνόμια του Αθηναίου Πολίτη και με την περιουσία του δημευμένη.
Κάθε τέτοιο περιστατικό-ίδίως όταν έχει να κάνει με διεθνείς θεσμούς- υπονομεύει την αξιοπιστία όλων μας και δυσχεραίνει τις κινήσεις μας στο εξωτερικό.
Την επόμενη φορά που στο εξωτερικό θα μας κοιτάξουν με ερωτηματικό και δυσπιστία ακόμα κι αν έχουμε τις καλύτερες των προθέσεων ας αναγνωρίσουμε οτι είναι προιόν της εκτεταμένης μας διαφθοράς που έχει εξισωθεί με το "δαιμόνιο της φυλής".

Ένας ακόμη Έξω...

kathimerini.gr:

"Αποφυλακίζεται ο Ευάγγελος Καλούσης, καθώς το Πενταμελές Εφετείο Αναστολών έκανε δεκτή την αίτηση αποφυλάκισής του. Όπως υποστήριξε, η κατάσταση της υγείας του είναι επιβαρυμένη.Υπενθυμίζεται ότι ο Ευάγγελος Καλούσης είχε καταδικαστεί τον Ιούλιο του 2008 σε κάθειρξη 26 ετών και δύο μηνών, για παθητική δωροδοκία, νομιμοποίηση εσόδων από παράνομη δραστηριότητα, απόπειρα εκβίασης, παράβαση καθήκοντος, κατάχρηση εξουσίας και ηθική αυτουργία σε αυτήν και αποσιώπηση λόγου εξαίρεσης."

Κι αυτός?
Ενώ αν ήταν ακόμα στην Έδρα και τα έπαιρνε κανονικά,υποθέτω θα ήταν καλά στην υγεία του
και θα μπορούσε να κάνει τις "κρουαζιέρες με τις 2μετρες τσέχες" σε γιωτ υποδίκων?
Βρε,τι ανθυγιεινό πράγμα η Δικαιοσύνη....

Γιατί ήμουν σίγουρος....

Για να το ελαφρυνουμε και λιγάκι...

Έτυχε, πάλι, το Σάββατο το βράδυ,μετά από μια ωραία ταινία σε θερινό(Burning Plain) να πέσω πάνω στον τελικό του 'Ελλάδα έχεις ταλέντο",από τη μέση και μετά...Στους φιναλίστ και μάλιστα ανάμεσα στην 4άδα,μάλλον ανέλπιστα ήταν και ο νεαρός Μαυρίκιος Μαυρίκου,για τον οποίον είχα γράψει εδώ μετά την πρώτη του εμφάνιση.
Όταν ο παρουσιαστής Χρήστος Φερεντίνος έφτασε στους 2 τελικούς διεκδικητές της πρώτης θέσης και του επάθλου ήμουν σίγουρος για το ποιά θα ήταν η επιλογή του κοινού(σημειώνω εδώ οτι η επιτροπή επέλεξε ενα νούμερο στο οποίο δόθηκε ένα σπορ αυτοκίνητο,και το κοινό τον τελικό νικητή του διαγωνισμού)




Ανάμεσα στην αποενοχοποιημένη σάτιρα του θνησιγενούς σχήματος των Kiss Μαδιάμ και στο,έστω, παρουσιασμένο με στόμφο κλασικό τραγούδι του Μαυρίκιου,ήμουν βέβαιος οτι το ελληνικό κοινό-κάθε φορά- θα διάλεγε τον καινοτόμο χαβαλέ...Δεν βοηθησε βέβαια και το οτι ο νεαρός,που παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά, επιμένει ν'αναζητά την καταξίωση εκτός του φυσικού του χώρου,σε διαγωνισμούς 'γενικού" ταλέντου,βγάζοντας ίσως και μια απωθητική calculated δουλο/θηλυ/πρέπεια...Ομολογουμένως γέλασα με την αναπάντεχη χιουμοριστική διασκευή του concept group των Kiss Μαδιάμ,αλλά ακριβώς τα συστατικά της επιτυχίας του εγγυώνται και το βραχύβιο αυτής,μόλις δεν θα φαίνονται πια ως καινοτομία.Αναρωτιέμαι για παράδειγμα,αν στην Ιταλία με τη μεγαλύτερη παράδοση στο κλασικό τραγούδι,το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας θα ήταν το ίδιο....

Us and Them....

Η αντίδραση των επιχειρηματιών/ελευθ.επαγγελματιών στη Λήμνο απέναντι στο κλιμάκιο της ΥΠΕΕ(πρώην ΣΔΟΕ) καλό είναι να μην χαρακτηριστεί απ τους υπεύθυνους σαν προσπάθεια δημιουργίας ενός ακόμα αβάτου τύπου Ζωνιανών στην ελλην.επικράτεια.Η βίαιη αντίθεση στους ελέγχους έχει βαθύτερες αιτίες που πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψιν.Είναι,κατά τη γνώμη μου, συνδυασμός

α)του ότι εξαντλούνται τα όρια της φοροδοτικής αντοχής,ειδικά των πιο συνεπών ελευθεροεπαγγελματιών απ το μπαράζ των φόρων/εισφορών όλων των μορφών
β)ότι κανείς δεν πιστεύει πλέον οτι επιτελεί το καθήκον του με το να είναι συνεπής φορολογικά την στιγμή που κάθε μέρα διαβάζει ιστορίες για 10άδες κυβερνητικά στελέχη,νυν και τεως,που καταχρώνται με κάθε τρόπο τον ιδρώτα του
γ)οτι δεν βλέπει να γίνεται καμία προσπάθεια για συμμάζεμα της σπατάλης στο Δημόσιο.Και συμμάζεμα δεν είναι η εύκολη λύση του παγώματος των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων-αλλού χάσκουν οι χιλιάδες μάύρες τρύπες όπου 'χάνονται' τα δημόσια έσοδα

Κάθε χρόνο διαβάζουμε οτι προυπολογίζουν αύξηση των φορολ.εσόδων κατά 10-15%,
ακόμα και στην παρούσα συγκυρία που είναι φανερό οτι η οικονομική δραστηριότητα αναζητά χαμηλότερα επίπεδα ισορροπίας.Κι επειδή σπανίως αυτοί οι στόχοι επιτυγχάνονται,το έλλειμμα μεγαλώνει,γεγονός που αναγκάζει σε προυπολογισμό ακόμα πιο υπερφίαλων στόχων ,για να καταλήξουν συνήθως σε "φορολογικά πακέτα" τα οποία πλήττουν τους πάντες,φορολογώντας ακόμα και τον αέρα που αναπνέουμε.

Η ανωτέρω συζήτηση είναι φανερό οτι είναι απελπιστικά μονόπλευρη.Εστιάζει μόνο στην συνεχή ανάγκη αύξησης των φορολ.εσόδων,άσχετα με την επίδραση αυτών των πολιτικών στην γενικότερη οικον.δραστηριότητα.Απουσιάζει επίσης κραυγαλέα οποιαδήποτε αναφορά στο γιατί να υπάρχει συνεχής ανάγκη αύξησης των φορολ.εσόδων.Που πάνε όλα αυτά τα χρήματα?Έχει διασφαλιστεί η σωστή διαχείρησή τους προτού αναζητήσουμε συνεχώς κι άλλα?Προφανώς όχι!

Και δεν μιλάμε μόνο για τις 100άδες δουλειές του Δημοσίου που γίνονται βασικά για να βγούν οι σχετικές μίζες.Δε μιλαμε μόνο για για τις χιλιάδες παράτες/συνέδρια που οργανώνονται ανά την επικράτεια για να τιμηθεί ο τάδε ή ο δείνα ή δήθεν για να συζητηθεί κάποιο θέμα.Είναι και τα ταξίδια των επισήμων με άχρηστες κουστωδίες-όπου 'επίσήμους" βάλτε και τον κάθε δημαρχίσκο μετους δημοτικούς συμβούλους που "αδελφοποιούνται" δημοσία δαπάνη με τα νυχτομάγαζα της Ρουμανίας ή- πιο glamorous- της Κούβας.Είναι και οι άφθονες "μελέτες" για το καθετί που καταλήγουν να τρώνε τον προυπολογισμό της εκτέλεσης του ίδιου του έργου που μελετάται.Φυσικά οι "μελετητές" δεν είναι τυχα'ιοι...Είναι και τα χιλιάδες σωματεία και οι εκπολιτιστικοί σύλλογοι που βασικό στόχο έχουν την κρατική επιχορήγηση.
Μπορεί κανείς ν'απαριθμήσει έναν ατελείωτο κατάλογο από "μαύρες τρύπες"...

Ατελείωτο χρήμα και παραγωγικός χρόνος όμως χάνεται και εξαιτίας του εξαιρετικά δύσκαμπτου και αντιπαραγωγικού κρατικού μηχανισμού.Απ τα πρώτα πράγματα που θάπρεπε να κάνει κάποιος που επαγγέλεται την"επανίδρυση του Κράτους" θάταν να βάλει στό μικροσκόπιο τις διαδικασίες που απαιτούνται για το καθετί,απ το να βγάλεις ταυτότητα ή διαβατήριο,μέχρι ν'ανοίξεις μια επιχείρηση ή να βγάλεις μια πολεοδομική άδεια:και αφού έβλεπε (και τρόμαζε) απ την τερατώδη γραφειοκρατία που άλλους τους αποθαρρύνει κι από αλλους στερεί πολύτιμο χρόνο και πόρους,να περιόριζε τις διαδικασίες στις απολύτως απαραίτητες προωθώντας και την διασύνδεση των υπηρεσιών μεταξύ τους ώστε να μην χάνει ο πολίτης την δουελιά του για να κάνει την δουλειά των απομονωμένων-λες και ανηκουν σε άλλο κράτος-κρατικων υπηρεσιών.Από 15 πχ.βήματα να τα κάνει 4 ή 5,με προοπτική για περαιτέρω μείωση.Να μελετηθεί από εξωτερικούς ειδικούς τι ακριβώς κάνει ή δεν κάνει ο κάθε υπάλληλος σε μια υπηρεσία και κατά πόσο είναι απαραίτητος.Εκεί να δείτε εκπλήξεις που θα είχαμε....Έτσι δεν θα χρειαζόνταν όλο και περισσότερους αντιπαραγωγικούς δημοσίους υπαλλήλους που όλο και επιβαρύνουν τις "ανελαστικές δαπάνες"
Λιγότεροι δημόσιοι υπάλληλοι-λιγότερη και απλούστερη γραφειοκρατία-λιγότερα έξοδα-μικρότερη ανάγκη για φόρους-περισσότερη ιδιωτική επιχειρηματικότητα-δημιουργία θέσεων εργασίας εκεί που πραγματικά χρειάζονται-παραγωγή πλούτου(κι όχι στραγγαλισμός του ιδιωτικού τομέα για να τραφεί ο υπερτοφικός δημόσιος).

Πόσο λογικό είναι να κάνει κάποιος την αρχική επένδυση για τη δουλειά του,να προσλαμβάνει προσωπικό,να έχει όλο το άγχος του να προωθήσει και να εδραιώσει τη δουλειά του,να εργάζεται ο ίδιος 12 και 14 ώρες την ημέρα,5και 6 μερες την βδομάδα και να έρχεται στο τέλος το Κράτος και να του ζητά το 40%(ή όπως συζητιέται το 45 ή το 50%)?Τετοιο νταβατζηλίκι ούτε οι μαστρωποί δεν πουλάνε.Και για τι υπηρεσίες,ε....
Είναι προφανές οτι τέτοιοι συντελεστές ή ακόμα καταστροφικότερα η αύξησή τους,σε συνδυασμό με τις υψηλές ασφαλιστικές εισφορές και την δύσκαμπτη εργατική νομοθεσία ωθεί όλο και περισσότερους εκτός πραγματικής οικονομίας.Το κίνητρο για παράκαμψη του κράτους στις μεταξύ μας συναλλαγές
γίνεται όλο και πιο ισχυρό και δεν αναστρέφεται αυτό με καμπάνιες για τη φορολογική συνείδηση με φόντο τα όσα "νόμιμα,άρα και ηθικά" συντελέστηκαν πχ/στο Βατοπέδι ή την υπόθεση Ζήμενς ή με υποδοχή ατεκμηρίωτων καταγγελιών απρόσωπα σε κάποιο site.Οι "μικροί" στραγγαλίζονται και οι "μεγάλοι" έχουν τους τρόπους και τη δύναμη να φοροδιαφεύγουν "νομότυπα" ή αν δεν γίνεται αυτό,υπάρχουν και γειτονικές χώρες όπου μπορούν να εγκατασταθούν με μικρότερο κόστος.Το κόστος της ΕΛΛΑΔΑΣ Α.Ε έχει ξεφύγει ανεξέλεγκτα και δίχως αντιστοιχία προς τις υπηρεσίες της..

Είναι καιρός να κοιτάξουν και προς τα έσω.Που πάνε όλα αυτά τα χρήματα,σε τι ελάχιστο ποσοστό αξιοποιούνται,ποιά είναι επιτέλους η παραγωγικότητα όλων αυτών των δημοσίων υπαλλήλων,αν κάνουν καλό ή αντίθετα κακό στην πραγματική οικονομία,.πως μπορούν να διευκολύνουν την επιχειρηματικότητα,σε ποιους τομείς πιθανόν να έχουμε κάποια συγκριτικά πλεονεκτήματα και αυτοί να πριμοδοτηθούν κλπ.Είναι καιρός να διαχωρίσουν τις μεταπρατικές/μεσολαβητικές δραστηριότητες που δεν παράγουν τίποτε και αντίθετα προωθούν την εκροή συναλλάγματος από τις παραγωγικές με εξαγωγικό προσανατολισμό,και να προμοδοτηθούν (και φορολογικά) οι δεύτερες.
Αντ'αυτού προωθούν μέτρα για εισαγωγή πολυτελών ΙΧ και "οικολογικών" κλιματιστικών εκτοξεύοντας το έλλειμμα δρώντας σαν συνεταίροι συγκεκριμένων εισαγωγέων.
Εδώ και 10ετίες έχουμε μια οικονομία που ομφαλοσκοπεί,περιφέρεται γύρω απ τον υπερτροφικό Δημόσιο τομέα,τρώει απ τις 'αδυναμίες" του,δεν καινοτομεί και δεν ανταγωνίζεται στην διεθνή αγορά.
Τρεφόμαστε χάρη στις επιδοτήσεις,όπως και όσο αυτές διαχέονται στην ευρύτερη κοινωνία απ τα χέρια των "εκλεκτών" που τις νεμονται,μόνο που αυτες είχαν σκοπό να μας κάνουν ανταγωνιστικους και να μην σαρωθούμε απ το άνοιγμα των αγορών,και επιπλέον,όπου νάναι τελειώνουν.

Η αυτιστική αναζήτηση όλο και περισσότερων εσόδων δίχως ουσιαστικό έλεγχο της αξιοποίησης τους στεγνώνει την πραγματική Οικονομία και ήδη φτάνει σ'ένα κρίσιμο όριο ανατροπής της όποιας ισορροπίας.Στην ουσία το Κράτος συμπεριφέρεται σαν ορισμένους κακούς ξενοδόχους σε δημοφιλείς προορισμούς που έχοντας κάθε χρόνο όλο και λιγότερους πελάτες εξαιτίας υψηλών τιμών και κακών υπηρεσιών,κοιτάνε να βγάλουν τα ίδια ή και περισσότερα,αδιαφορώντας για το ότι τον επόμενο χρόνο θα έχουν ακόμα λιγότερους πελάτες.Η διαρκής λογιστική σμίκρυνση του ελλείμματος είναι ανεδαφική γιατί αυτά ακριβώς τα άδικα και αντιπαραγωγικά μετρα που αποδίδουν προσωρινά καποια χρήματα στο πηγάδι δίχως πατο που είναι ο κρατικός κορβανας,στερούν πολλαπλάσια απ την πραγματική οικονομία και στην πραγματικότητα διευρύνουν μεσοπρόθεσμα το έλλειμμα.
Είναι καιρός να ξυπνήσουν οι αρμόδιοι και να πάψουν ν'απειλούν με ολοένα και μεγαλύτερες φορολογικές επιβαρύνσεις,άμεσες και έμμεσες,τη στιγμή που δεν είναι ικανοί καν να εισπράξουν τον ΦΠΑ...

Κλέφτης των Αστεριών, Β΄

Έστω και με καθυστέρηση,σας εχω βιντεάκι από το φινάλε της παράστασης των παιδιών.





Στο πολύ όμορφο και αχανές Αλσος Βείκου(τυχεροί όσοι κατοικούν πλησίον) με την ελλιπή σήμανση(πρέπει να ρώτησα 10 διαφορετικά ατομα για να βρω το αθέατο από κάτω θεατράκι) η ομάδα Κόκκινη Κλωστή παρουσίασε μια καταπληκτική παράσταση,πολύ κοντά σε επαγγελματικά standards ξαφνιάζοντας ευχάριστα μικρούς και μεγάλους.Με τον (από πολλών ετών συνοδοιπόρο των Κατσιμιχαίων),Σπύρο Παπαδάτο υπεύθυνο στη μουσική και τα ηχητικά εφφέ του να καθοδηγούν τα παιδιά,η δουλειά της Ελένης Ζιώγα και της ομάδας της αναδείχθηκε και δικαιώθηκε,έστω και με την εφήμερη δικαίωση της μίας παράστασης!
Σίγουρα θα έχουν να θυμούνται πολλά από αυτήν την εμπειρία οι μικροί πρωταγωνιστές,και πάνω απ'όλα την αγάπη και τα συγχαρητήρια των οικείων και φίλων τους...

Ο Κλέφτης των Αστεριών

...κατόπιν "παράκλησης" της δ/δος Squarelogic....

Σάββατο 13 Ιουνίου ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΣ ΒΕ'Ι'ΚΟΥ 8,30 μ.μ

Η μουσικός και Θεατρολόγος κ.Ελένη Ζιώγα μαζί με τους συνεργάτες της και την παιδική μουσικοθεατρική ομάδα "Κόκκινη Κλωστή Δεμένη" παρουσιάζει το έργο της Ζωής Βαλάση "Ο Κλέφτης των Αστεριών" στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Πνευματ.Κέντρου Δήμου Γαλατσίου μεθαύριο,Σάββατο 13 Ιουνίου στο θεατράκι του Άλσους Βεϊκου.
Με αληθινό κέφι,δημιουργικότητα,αγάπη και γνώση προετοίμασε ολόκληρη τη χρονιά τους λιλιπούτειους πρωταγωνιστές της προσφέροντας τους ταυτόχρονα και μια εμπειρία Ζωής,πχ.σχετικά με το πόσο κόπο απαιτεί κάτι φαινομενικά τόσο απλό όσο μια ερασιτεχνική θεατρική παράσταση,πως ένα σύνολο ατόμων παραμερίζουν το Εγώ τους για να μεταμορφωθούν σε μια λειτουργική Ομάδα όπου κάθε μέλος βοηθά το άλλο...
Πιστεύω οτι θα είναι μια όμορφη βραδιά όπου οι κόποι των παιδιών και των δασκάλων τους θα ανταμειφθούν με μια άρτια παράσταση ως επιστέγασμα της σύνθετης όσο και πολύτιμης μαθησιακής διαδικασίας που ακολούθησαν όλο το χρόνο.

Ή όπως γράφουν τα παιδιά...

"Ελατε στην παιδική , αστεία ,διασκεδαστική και περιπετειώδη παράστασή μας που θα σας γεμίσει το απόγευμα με ένα ενδιαφέρον παραμύθι, που θα σας ταξιδέψει στην χώρα του θεάτρου ,στο μαγικό εργαστήρι του σοφού μάγου Τζιχάρ, στην πόλη και στο εργαστήριο των αστρονόμων . Η είσοδος είναι ελεύθερη στο ανοιχτό μας θέατρο. Θα κανουμε οτι μπορούμε για να περάσετε ευχάριστα. Μην την χάσετε."

Παίζουν : ΚΑΛΥΒΑ ΕΛΠΙΔΑ , ΚΑΝΣΟΛΑΚΗ ΕΒΕΛΙΝΑ , ΜΗΤΣΙΩΡΗΣ ΝΙΚΟΣ, ΝΤΟΥΣΗ ΜΑΡΙΑ- ΝΕΦΕΛΗ , ΡΕΠΟΥΛΙΟΥ ΕΛΕΝΗ , ΤΣΑΚΟΣ ΔΙΑΜΙΑΝΟΣ, ΤΣΙΑΚΑΛΟΥ ΕΥΗΤΑ, ΤΣΙΑΚΑΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, ΤΣΙΑΚΑΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ, ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΟΥ ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ
Μουσική:Σπύρος Παπαδάτος,
Σκηνικά/κοστούμια:Έρρικα Μερόπη Αλαβάνου

Η φλόγα του Univers....

Μία ασυνήθιστη για τον Univers,αλλά υπέροχη ανάρτηση για μια "σπίθα" που άναψε και τρεμόσβησε για ένα (τουλάχιστον) βράδυ ...

Εύχομαι και άλλες τέτοιες, αν και με λιγότερο ολέθριες συνέπειες....

Να μην ξεχάσω...

...Να μην ξεχάσω οτι εκτός ότι εκτός απ τους καταζητούμενους δωροδόκους υπάρχουν και αυτοί που απαίτησαν και κατέστησαν θεσμό την δωροδοκία,κι ας έχει-ώ,του νομικού θαύματος-παραγραφεί το αδίκημα τους...

...Να μην ξεχάσω οτι σε περίπτωση ομολογίας τους οι πρώτοι κινδυνεύουν με ισόβια φυλάκιση ενώ αυτοί που είχαν βουλευτική ή υπουργική ιδιότητα "λευκάνθηκαν" με το άρθρο 86...

...να μην ξεχάσω πόσο πρόστυχο είναι να ρίχνεις τις προφανείς ευθύνες σου σε βολικούς "υπηρεσιακούς παράγοντες" ενώ είναι το όνομα της οικογενείας σου ανεμειγμένο μέχρι τα μπούνια στην υπόθεση...

...να μην ξεχάσω οτι η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης δεν είναι ενα αστείο μπλουζάκι που το φοράμε για λίγο αν αναγκαστούμε από την γενική κατακραυγή και μετά το βγάζουμε σιωπηρά και πάμε γι'άλλα...

... να μην ξεχάσω οτι ο 'εν αναμονή πρωθυπουργός" καμία κάθαρση δεν έχει κάνει στο κόμμα του και άρα-στην καλύτερη των περιπτώσεων-οι καλές του προθέσεις(?) θα εγκλωβιστούν στην ανάγκη διατήρησης εσωκομματικών ισορροπιών.Το πολύ πιθανότερο σενάριο βέβαια είναι οτι τα στελέχη του απλά θα συνεχίσουν από κει που σταμάτησαν το ξεκοκκάλισμα του εθνικού πλούτου...

...να μην ξεχάσω επίσης οτι κανείς εκ των δύο δεν έχει δεσμευτεί για τίποτε συγκεκριμένο για το μέλλον.Ο μεν ένας απλά προιδεάζει για την καταιγίδα που θ'ακολουθήσει λέγοντας γενικόλογα οτι αν χρειασθεί θα πάρει και πρόσθετα μέτρα,ο δε άλλος κινείται στην χώρα της Πολυάννας υποσχόμενος πράγματα που προφανέστατα δεν θα μπορεί να πραγματοποιήσει...

...να μην ξεχάσω τον λαϊκισμό των Τσίπρα και Αλαβάνου και τον Δεκέμβριο και σε πλείστες άλλες περιπτώσεις,ανάλογα με τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων και την απέχθεια τους να αναλάβουν μια στάση Ευθύνης απέναντι στις χρόνιες παθογένειες του ελλην.πολιτικοοικονομικού μορφώματος(που όμως θα μπορούσε να έχει κόστος στην εκλογική "πελατεία")

.... να μην ξεχάσω επίσης,οτι το ΚΚΕ βρίσκεται ακόμα στην 10ετία του 50 και άρα ελάχιστη βοήθεια μπορεί να προσφέρει στη σημερινή συγκυρία(αν και είναι το μόνο που μάχεται ακόμα συντεταγμένα απέναντι στα όσα δυσάρεστα κυοφορούνται),και ο χαρισματικός ατακαδόρος Καρατζαφέρης απλώς αποσπά την προσοχή απ τις φασίζουσες συνιστώσες και τα αστεία στελέχη του.

...οπότε?

...οπότε,βρίσκομαι σε αδυναμία να απαντήσω στην κόρη μου,που επιμένει να της απαντήσω "ποιό κόμμα θα διάλεγα,αν έπρεπε να διαλέξω οπωσδήποτε κάποιο"...

Αποχαιρετώντας ένα άξιο Άνθρωπο....

Όταν ο Μιχ.Παπαγιαννάκης διεκδικούσε την ηγεσία του ΣΥΝ,προφανώς κάποιες πτυχές της προσωπικότητας του αποτιμηθηκαν από τους δικούς του ως λιγότερο ελκυστικές σε σχέση πχ.με του Αλαβάνου,κι έτσι ηττήθηκε στην διαδικασία.
Αν και μόνο εικασίες μπορεί να κάνει κανείς για το αν η πολιτική στην Ελλάδα θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί διαφορετικά σε περίπτωση επικράτησης του,η ομοφωνία της μετά θάνατον θετικής αποτίμησης δικαιώνει το Ήθος και την στάση ζωής του ανδρός.
Είναι σαν το πέρασμα στην άλλη πλευρά να σβήνει επιτέλους τις υποκειμενικές αποτιμήσεις των ελαττωμάτων και πλεονεκτημάτων του καθενός,και να επιτρέπει την απόσταξη της ουσίας του βίου δίχως ιδιοτελείς χρωματισμούς και ερμηνείες.

Και εκεί πλέον,όπου τα χαρίσματα του εκλιπόντος δεν απειλούν πλέον τις μετριότητες αλλά και το συμφέρον παύει να υπάρχει,όπου τα επιμέρους περιστατικά χάνονται και ομογενοποιούνται σε μια αλάνθαστη γενική αίσθηση,είναι το crash test για τον τρόπο που επέλεξε καθένας να ζήσει την επίγεια ζωή του.

Αποχαιρετώ και γω με σεβασμό τον έντιμο και άξιο Άνθρωπο Μιχάλη Παπαγιαννάκη,τον βαριά δοκιμασμένο απ τη Μοίρα,με την θλιβερή επίγνωση ότι έχουν μείνει πλέον ελάχιστοι σαν αυτόν,σε μια εποχή που αφθονούν οι φελλοί και οι βουλγαράκηδες....

The Hazards of Love

Και μια και μιλούσα για ταλέντο,να και μια αναφορά που την χρωστώ από τις αρχές Μαρτίου,όταν πρωτοδιάβασα για την κυκλοφορία του επικείμενου νέου άλμπουμ των αμερικανών Decemberists,και χάρη στις..."αγαθές δυνάμεις"του διαδικτύου βρέθηκε στον σκληρό μου αρκετές μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία του.
Σε μια εποχή που οι περισσότεροι καλλιτέχνες προσπαθούν να βγάλουν 2-3 το πολύ singles απο κάθε άλμπουμ και όπου οι περισσότερες αγορές πλέον μουσικής είναι downloading μεμονωμένων κομματιών απ τα επίσημα δικτυακά "μαγαζιά",ο Colin Molloy και η παρέα του τολμούν για άλλη μια φορά να δοκιμαστούν στο απόλυτο τεστ, ένα concept album,και μάλιστα δίχως το προφανές single που θα τραβήξει το όλο εγχείρημα.Aπό πότε έχετε να δείτε ένα concept album που να σας κερδίσει την καρδιά?μήπως απ το θρυλικό The Wall? ακόμα κι αυτό,αν και λειτουργούσε ως υποβλητικό σάουντρακ,δύσκολα κάθεται κανείς να το ακούσει ολόκληρο:συνήθως το τηλεκοντρόλ θα επιλέξει τα 3-4 πιο catchy κομμάτια.Στην περίπτωση του Hazards of Love η συνολική ακρόαση δίνει μια σαφώς πληρέστερη αίσθηση μέθεξης απ'οτι η απομόνωση κάποιων απ τα εξαιρετικά τραγούδια.

Το αλμπουμ ξεκίνησε όταν ο λάτρης της βρεττανικής φολκ Colin Molloy "ερωτεύτηκε" ένα ομώνυμο EP απ το μακρινό 1966 κάποιας Annie Briggs,και βάλθηκε να γράψει ένα κομμάτι με τον τίτλο αυτό μια και το EP στερείτο ομότιτλου track.Σύντομα η έμνευση τον οδήγησε σε κάτι πολύ ευρύτερο καταλήγοντας σε μια πραγματική folk/rock opera,την καλύτερη των τελευταίων (πολλών...) χρόνων.Συνεπικουρούμενος στα φωνητικά από τις άξιες Becky Stark των Lavender Diamond’ και Shara Worden των My Brightest Diamond’s και τον "παλιόλυκο" Robyn Hitchcock,μοιράζει τους ρόλους που διηγούνται τη ρομαντική ιστορία της Margaret και του William,αξιοποιεί κάθε είδους έγχορδο,μια παιδική χορωδία και το δικό του υπερχειλίζον ταλέντο για να μας παρασύρει στο μεγαλειώδες όραμά του.Η μουσική πότε ίπταται και απογειώνεται και πότε χαμηλόφωνα αφηγείται επιτρέποντας στις αισθήσεις μας να απολαύσουν την επόμενη "πτήση"


.Η αλήθεια είναι ότι αυτό το δισκάκι έχει καταλάβει το player του αυτοκινήτου(το κύριο μέρος που ακούω μουσική πλέον...) εδώ και δυόμιση μήνες και αρνείται πεισματικά να παραχωρήσει τη θέση του.
Buy with confidence!(καθώς παραείναι καλό για να μείνει μόνο στην συμπιεσμένη εκδοχή του)

Με πυξίδα το Ταλέντο...

Δευτέρα βράδυ, την ώρα που το αφεντικό του οικιακού τηλεκοντρόλ,η δεσποινίς squarelogic Sr,επιδιδόταν στο προσφιλές της σπορ της εναλλαγής καναλιών ανάμεσα στα δήθεν "οικογενειακά" σήριαλ και το "Ελλάδα έχεις ταλέντο",έπεσα πάνω σε κάτι που τράβηξε το ενδιαφέρον μου:
εκείνη την ώρα ο Χρ.Φερεντίνος παρουσίαζε στους θεατές(πριν την επί σκηνής εμφάνιση) εναν 15χρονο περίπου νεαρό με ελαφρώς ασουλούπωτο σώμα και όχι ιδιαίτερα αρρενωπή φωνή,μαζί με την μητέρα του,ο οποίος θα διαγωνιζόταν με" κλασικό τραγούδι"-έκπληξη 1η.
Η υπερπροστατευτική μητέρα-προφανώς ο ιθύνων νους πίσω απ την καλλιέργεια της επιδίωξης του υιού, έλεγε οτι από μικρός ο Μαυρίκιος μαγευόταν απ τις όπερες,τις τραγουδούσε σε κάθε ευκαιρία και προφανώς στη διάρκεια της μικρής ζωής του η οικογένεια του διέθεσε τα μέσα και την φροντίδα για να καλλιεργήσει την όχι και τόσο συνηθισμένη κλίση του.
Η 2η έκπληξη ήρθε όταν ο νεαρός Μαυρίκιος ανέβηκε στην σκηνή και μόλις παρουσιάστηκε τον χαιρέτισε με ασυνήθιστο σεβασμό ο συνήθως δηκτικότατος Περρής.Επεσήμανε οτι πρέπει να είχε χάσει πολλά κιλά,κι έγινε φανερό οτι τον είχε ξανακρίνει σε άλλο τηλεοπτικό talent show εκφράζοντας μάλιστα την έκπληξη του γιατί δεν είχε προχωρήσει τοτε.
Το σκηνικό προιδέαζε ήδη για κάτι ιδιαίτερο όταν ο νεαρός δήλωσε οτι θα ερμήνευε το Nessun dorma του Puccini.Φιλόδοξη κι οπωσδήποτε όχι mainstream επιλογή για τέτοιου είδους διαγωνισμούς,χώρια που συνήθως στις αρχικές φάσεις τέτοιων show προβάλλουν κάθε είδους ατάλαντους ελαφρόμυαλους προς τέρψη και ενίσχυση της αυτοεκτίμησης του "μέσου τηλεθεατή".
Ένα μόλις λεπτό όμως αφού ο Μαυρίκιος είχε ξεκινήσει με τη μία το μουσικό του ταξίδι 'εγινε σαφές τόσο σ'εμάς όσο και στη σαλα του διαγωνισμού οτι ο νεαρός είχε αυτό το "κάτι",το προορισμένο για μεγάλα πράγματα.Η ελαφρώς κοριτσίστικη φωνή του είχε μεταμορφωθεί σε ένα θεικό μουσικό εργαλείο προκαλώντας νεκρική σιγή στην αίθουσα,ενώ στο πρόσωπό του φαινόταν οτι ο ίδιος είχε μαγικά αποσπαστεί από το άγχος του διαγωνιζόμενου και ταξίδευε με τη μουσική του δίνοντας μια παράσταση,όχι πλέον για να προχωρήσει στην επόμενη φάση,αλλά για το πάθος της ζωής του,το όραμά του...και οταν η φωνή του είχε για τα καλά απογειωθεί,εκεί στα 2 και κάτι λεπτά,και στο πρόσωπό του ήταν χαραγμένο το (αυτοαναφορικό) χαμόγελο της εσωτερικής πληρότητας,σίγησε και η γκρίνια της ασυνήθιστης σε άριες μικρότερης θυγατέρας μου,έχοντας από μόνη της συνειδητοποιήσει μια αληθινή αξία,και μάλιστα εν μέσω (αναπόφευκτης...)γιουροβιζιονικής πλύσης εγκεφάλου.
Όταν τελείωσε(εν μέσω εγκωμίων βέβαια...),σκεφτόμουν το δούλεμα που πρέπει να έχει φάει αυτό το παιδί απ τους συνομιλήκους του,τόσο για την ιδιαίτερη χροιά τη φωνής του,όσο και για την "φλώρικη" ενασχόλησή του,την υπομονή και επιμονή που πρέπει να έχει κάνει τόσο αυτός όσο και η οικογένειά του,τη μοναξιά που πιθανώς να έχει νιώσει,τις πολλές ώρες της πρόβας, και παρ'ολα αυτά τον ζήλεψα(με την καλή έννοια),όχι μόνο για το ταλέντο του,αλλά γιατί σ'αυτούς τους ανερμάτιστους καιρούς που ζούμε,αυτός ξέρει ξεκάθαρα τι θέλει,έχει έναν φωτεινό σκοπό στην ζωή του...
Μακαριοι οι άνθρωποι με τόσο ξεκάθαρες κλίσεις,που καθίστανται συστατικό του αέρα που αναπνέουν,και δεν τους αφήνουν να χαθούν στον καταιγισμό τών " έτοιμων λύσεων"ή της κατανάλωσης...
Δυστυχώς το συγκεκριμένο βίντεο δεν υπάρχει προς το παρόν στο youtube,βρήκα όμως το παρακάτω με τον εκπληκτικό 3χρονο Νικόλα που αναγνωρίζει σημαίες χωρών(μην το χάσετε...)





και ψάχνοντας διεπίστωσα οτι και ο νικητής του αντίστοιχου βρεττανικού show κέρδισε με την ίδια άρια...



οπότε αρκούμαστε προς το παρόν στον αναπάντεχο κύριο Paul Potts,τον αντίστοιχο Βρεττανό Μαυρίκιο Μαυρικίου...