Πανέμορφο ηχητικό "διαμαντάκι"...

Κατόπιν ενδελεχούς έρευνας οι Boxharp λοιπόν είναι η τραγουδίστρια Wendy Allen και ο παραγωγός Scott Solter και στο Rainbirds έχουν συνθέσει μια ονειρική διαπλοκή αιθέριων μελωδιών με υπόβαθρο ambient sounds,και βέβαια τα υπέροχα φωνητικά της Allen.
Ακούστε το,ειδικά μετά τα 2:00 και απογειωθείτε...
Το τραγούδι μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν από εδώ...

Φθινοπωρινό intermezzo σ'ενα ανοιξιάτικο Σαββ/κο

Απ'όταν άρχισα να ακούω αυτό το άλμπουμ ήξερα οτι είχε βρει τη μουσική υπόκρουση για το επόμενο βιντεάκι μου.
Γαληνευτική,νοσταλγική,ονειρική ποπ,με αρώματα εγγλέζικου φθινοπώρου που ανασύρει εικόνες ηλιόλουστων λιβαδιών και παρείστικες βραδινές φωτιές.Ένα άλμπουμ βάλσαμο
για τις μέρες αναστάτωσης και αγωνίας που ζούμε...

Will you miss me when I burn....

Μουσική: Soulsavers with Mark Lanegan
Εικόνες: πίνακες του Edward Hopper
(και ο τελευταίος του David Hockney)

Πάντρεμα: Squarelogic


when you have no one
no one can hurt you

in the corners
there is light
that is good for you
and behind you
I have warned you
there are awful things

will you miss me
when I burn
and will you eye me
with a longing
it is longing
that I feel
to be missed or to be real
when you have noone
no one can hurt you

will you miss me
when I burn
and will you close
the others eyes
it would be such a favour
if you would blind em
there is absence
there is light
there are woes
healed and bound
will you miss me
when I turn around

when you have no one
no one can hurt you

The Hazards of Love

Και μια και μιλούσα για ταλέντο,να και μια αναφορά που την χρωστώ από τις αρχές Μαρτίου,όταν πρωτοδιάβασα για την κυκλοφορία του επικείμενου νέου άλμπουμ των αμερικανών Decemberists,και χάρη στις..."αγαθές δυνάμεις"του διαδικτύου βρέθηκε στον σκληρό μου αρκετές μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία του.
Σε μια εποχή που οι περισσότεροι καλλιτέχνες προσπαθούν να βγάλουν 2-3 το πολύ singles απο κάθε άλμπουμ και όπου οι περισσότερες αγορές πλέον μουσικής είναι downloading μεμονωμένων κομματιών απ τα επίσημα δικτυακά "μαγαζιά",ο Colin Molloy και η παρέα του τολμούν για άλλη μια φορά να δοκιμαστούν στο απόλυτο τεστ, ένα concept album,και μάλιστα δίχως το προφανές single που θα τραβήξει το όλο εγχείρημα.Aπό πότε έχετε να δείτε ένα concept album που να σας κερδίσει την καρδιά?μήπως απ το θρυλικό The Wall? ακόμα κι αυτό,αν και λειτουργούσε ως υποβλητικό σάουντρακ,δύσκολα κάθεται κανείς να το ακούσει ολόκληρο:συνήθως το τηλεκοντρόλ θα επιλέξει τα 3-4 πιο catchy κομμάτια.Στην περίπτωση του Hazards of Love η συνολική ακρόαση δίνει μια σαφώς πληρέστερη αίσθηση μέθεξης απ'οτι η απομόνωση κάποιων απ τα εξαιρετικά τραγούδια.

Το αλμπουμ ξεκίνησε όταν ο λάτρης της βρεττανικής φολκ Colin Molloy "ερωτεύτηκε" ένα ομώνυμο EP απ το μακρινό 1966 κάποιας Annie Briggs,και βάλθηκε να γράψει ένα κομμάτι με τον τίτλο αυτό μια και το EP στερείτο ομότιτλου track.Σύντομα η έμνευση τον οδήγησε σε κάτι πολύ ευρύτερο καταλήγοντας σε μια πραγματική folk/rock opera,την καλύτερη των τελευταίων (πολλών...) χρόνων.Συνεπικουρούμενος στα φωνητικά από τις άξιες Becky Stark των Lavender Diamond’ και Shara Worden των My Brightest Diamond’s και τον "παλιόλυκο" Robyn Hitchcock,μοιράζει τους ρόλους που διηγούνται τη ρομαντική ιστορία της Margaret και του William,αξιοποιεί κάθε είδους έγχορδο,μια παιδική χορωδία και το δικό του υπερχειλίζον ταλέντο για να μας παρασύρει στο μεγαλειώδες όραμά του.Η μουσική πότε ίπταται και απογειώνεται και πότε χαμηλόφωνα αφηγείται επιτρέποντας στις αισθήσεις μας να απολαύσουν την επόμενη "πτήση"


.Η αλήθεια είναι ότι αυτό το δισκάκι έχει καταλάβει το player του αυτοκινήτου(το κύριο μέρος που ακούω μουσική πλέον...) εδώ και δυόμιση μήνες και αρνείται πεισματικά να παραχωρήσει τη θέση του.
Buy with confidence!(καθώς παραείναι καλό για να μείνει μόνο στην συμπιεσμένη εκδοχή του)

R.E.M are back!(updated)

Welcome back!



"until the day is done"



"supernatural superserious"

Οι παλιόφιλοι απο τα 80s και τα 90s επιστρέφουν με το 14ο αλμπουμ τους.
Πάνε πάνω απο 25 χρόνια απ το ξεκίνημά τους στην Αθήνα της Τζωρτζια όταν τους γνωριζαν μόνο οι μυημένοι ακροατές των alternative κολλεγιακων σταθμών των ΗΠΑ.
Εγιναν γνωστοι τότε με το Radio Free Europe αλλά φτάνουμε στα 1985 για ν'ακουστούν ευρύτερα...Στον ΗΧΟ της εποχής οι"Πάπες" της δισκοκριτικής χαιρετίζουν με διθυράμβους το Fables of the Reconstruction και αν και διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για τα αμιγώς ουσικά κριτήρια των επιλογών τους σπεύδω να καταθέσω τις οικονομίες απ το πενιχρό μου χαρτζηλίκι για την απόκτηση του βινυλίου...Παρ'οτι το αλμπουμ είναι μάλλον δύσκολο και απαιτεί επανειλημμένες ακροάσεις τα φολκ'γκάζια" του Maps and Legends και του Can't get there from here ταιριαζουν με μια λιγο πιο intellectual του συνηθισμένου εφηβεία,και μιά "ψαγμένη" προτίμηση γεννιέται...Το επομενο Life's Rich Pageant,1986,επιβεβαιώνει την επιλογή με τα Fall on me,I believe,Cuyahoga να ξεχωρίζουν αλλά ακόμα τα ακούω επειδή εχω αποφασίσει οτι μου αρέσει το γκρούπ και ο,τι αυτό πρεσβεύει κι όχι γιατι με τραβάνε ακατανίκητα τα κομμάτια.
Αυτό θα διορθωθεί την επομενη χρονιά με το LP Document και τα Finest Worksong,το οργιώδες It's the end of the World(and I feel fine) ,και φυσικά το κομμάτι που γίνεται ύμνος στα χείλη των πολλών πλέον ,The One I Love.
Προσπερνώ χωρίς να αγοράσω το Green του1988 καθως απ το ραδιόφωνο μ'αρέσει μόνο το Orange Crush και φτάνουμε αισίως στα 1991 και το Out of Time με το Shiny Happy People και βεβαια το all time classic Losing my religion να σημαδεύει ανεξίτηλα ένα ολοκληρο καλοκαίρι για πάρα πολυ κόσμο.Οι REM ειναι πλέον mainstream αλλά αυτό συμπίπτει με την δημιουργική ακμή τους.
Το επιβεβαιώνουν την επόμενη χρονιά με το αριστούργημά τους Automatic For The People που σηματοδοτεί τη μετάβασή τους απο καλτ ήρωες σε αναγνωρισμένη ελιτ του ροκ με τραγούδια που σε στοιχειώνουν,για την ωριμότητα,την απώλεια ,τον θάνατο:στο πρωτο άκουσμα του Drive απ το ράδιο,σε μια μεταβατική φάση της ζωής μου,συνειδητοποιώ οτι μόλις ηλθα σ'επαφή μ'ενα καθοριστικο αριστούργημα...αυτο δεν μ'έμπόδισε,εχοντας ακούσει λιγα δευτερολεπτα απ την εισαγωγή να πατήσω το rec του φορητού ραδιοκασετοφώνου και να εχω άμεσα στην διαθεσή μου το (κουτσουρεμένο..)αντικειμενο του ποθου σε κασέτα.Είναι βεβαια και η εποχή της μετάβασης απ το βινυλιο στο cd,και το ασημένιο δισκάκι γίνεται το πρωτο της συλλογής μου αν και δεν διέθετα ακόμα cd player!Ευτυχως,γιατί αν ήταν βινύλιο θα είχα λιώσει 3-4 μεχρι τώρα.
Το επόμενο ,Monster,πρέπει αναγκαστικά να διαφοροποιηθεί απ τα πολυ επιτυχημένα 2 προηγούμενα και αυτό γινεται ατυχώς με την πρωτοκαθεδρία των "βρώμικων",παραμορφωμένων,κιθαριστικων ριφ του Buck σε βαρος των φωνητικών του Stipe,οπότε τα κομμάτια που παιζουν οι σταθμοί δεν με ελκύυν ιδιαιτερα.
Ετσι φτανουμε στα 1996,και το low fi New Adventures in Hi-Fi απ'οπου ερωτεύομαι το 5ο τρακ με τον περιεργο τιτλο E-bow the letter με τη θεικη φωνή της Patti Smith να υπεριπταται στο τελος της φωνη του Stipe,σε μια απ τις μαγικότερες φωνητικές αντιστίξεις που εχω ποτέ ακούσει.
Το επομενο αλμπουμ,Up,με απογοητεύει αν και προστιθεται στην συλλογη μου για να φτάσουμε στο ποπ κομψοτεχνημα Reveal του 2001 με το βιντεοκλιπ του Imitation of Life να στρώνει το δρομο.Το αλμπουμ ακούγεται όλο ευχάριστα για πρωτη φορα μετα το Automatic..10,ήδη, χρονια νωριτερα.
Στο Around the Sun του 2004 ακουγονται λιγο αναποφασιστοι για το πως θα πρεπει να κινηθούν,και αν και προσωπικά το ακούω ευχάριστα είναι εμφανής η προσπάθεια να διατηρήσουν τα κεκτημένα ενώ στην ουσια δεν εχουν κάτι που να 'καιγονται" να πουν.
Με δεδομένο οτι μετα το peak τους του 91-92,τα άλμπουμ πανε ενα παρά ενα,και 'εχοντας ακούσει καποια κομμάτια που ηδη κυκλοφορούν στο δικτυο(οπως τα δυό που παραθετω),νομίζω οτι αν και οχι αριστουργημα,το νεο αλμπουμ θα ειναι μια πολυ καλη προσθήκη στη μεχρι σημερα δισκογραφία τους.Οχι κι ασχημα για ενα γκρουπ του μεγεθους των REM και 28 χρονια μετά το ξεκινημά τους....

presenting the ...TRIFFIDS

Την περασμενη Παρασκευη βρεθηκα μετα απο πολυυυυυυ καιρο στο Metropolis της Ομονοιας και δε μπορεσα να αντισταθω στον πειρασμο να μπω να χαζεψω.Απεφευγα να πηγαινω εδω και μηνες γιατι καθε επισκεψη μου εκει οδηγουσε σ'ενα σεβαστο λογαριασμο και το κυριωτερο,πολλα απ'αυτα τα cd με τα οποια πειραματιζομουν(δηλ.τα αγοραζα επειδη ειχα διαβασει κατι ενδιαφερον ή μου τραβαγαν το ματι)ειναι ακομα τυλιγμενα με το σελλοφαν!

Αφηστε που τωρα με το DSL,αφενος βρισκεις αμεσως κριτικες και γνωμες και για το σπανιωτερο αλμπουμ,αφετερου μπορεις να κατεβασεις τα γνωστοτερα(και κατα τεκμηριο καλυτερα...)κομματια ακομη και δωρεαν.Ποιος ο λογος να πληρωσεις ενα αλμπουμ για 2-3 καλα κομματια λοιπον?

Και εκει που χαζευα,αποφασισμενος οτι δε θα προβω σε αγορες βλεπω αυτο!

Επανεκδοση του αριστουργηματος των Triffids "Born Sandy Devotional" απο το 1986!

24 bit remastered plus bonus tracks.

Το καλυτερο δειγμα Αυστραλεζικης ποπ/ροκ που τοτε ειχε αλλαξει τη μουσικη σκηνη με ονοματα οπως Go Betwenns,Midnight Oil,INXS,Moodists,Birthday party etc.Eνας υμνος στις αχανεις ερημες εκτασεις της Αυστραλιας με τους εξαιρετικους στιχους του David Mc Comb:

He announced their trial separation/ Spent the night in a Park Beach motel bed/ Total stranger lying next to him/ Rain hitting the roof hard over his head/ She said "What's the matter now lover boy?/ Has the cat run off with your tongue?/ Are you drinking to get maudlin/ Or drinking to get numb?"

Πρεπει να εχω αυτο και αλλους 3-4 δισκους τους καπου αποθηκευμενους σε βινυλιο-που εχει να παιξει τουλαχιστον 10 χρονια!Καποια στιγμη ειχα αγορασει μια πολυ πληρη συλλογη σε cd( Australian Melodrama) και ειχα αρκεστει σε αυτην.Τωρα μπορεις ομως να το προσπερασεις αδιαφορα οταν μεχρι πριν λιγα χρονια εψαχνα στο ιντερνετ να βρω αν εχουν βγαλει τιποτε καινουριο εστω κι επειτα απο 10ετη παυση?(και τελικα διαπιστωσα οτι ο χαρισματικος ηγετης τους και βασικος συνθετης David Mc Comb ειχε πεθανει στα 36 του χρονια γυρω στα 1999).Τα μπονους κομματια δεν υπαρχουν αλλου,οπότε υπεκυψα...

εδω θα παρετε μια γευση...

Θα επαιρνα και το Calenture(που επισης υπαρχει σε βινυλιο..),αλλα ειπα να δω τι αξιζει απο ηχο το 1ο και βλεπουμε.

Κοντα σε αυτο,αγορασα και το τελευταιο του Morrisey ηγετη των θρυλικων Smiths παλι τη δεκαετια του 80.

Μηπως τελικα απλα αποδιδουμε τιμες στην πρωτη νεοτητα μας?

(τρεμω στην σκεψη οτι τα σημερινα παιδια μπορει να νιωθουν το ιδιο για τον Σαρμπελ ή εστω τον Eminem!).

Αλλα βεβαια μιλαμε για δισκο-αριστουργημα!

Α, και για να μην ξεχνιομαστε την Παρασκευη εχει συναυλια των OMD στο Λυκαβηττο!

Δε γυριζω μονο εγω στα 80ς βλεπετε...

Enola Gay....

DIAMONDS AND RUST

Το 1975,δεκα χρονια μετα το τελος της σχεσης της με τον Bob Dylan, η Joan Baez,κορυφαια καλλιτεχνις και ακτιβιστρια,γνωστοτερη για τις ερμηνειες της σε τραγουδια αλλων,παρουσιαζει στο νεο της αλμπουμ και ενα (θρυλικο πλεον)τραγουδι γραμμενο εξ'ολοκληρου απο την ιδια με πολλη τρυφεροτητα και νοσταλγια για την παλια σχεση της.

Φανταστειτε,Αμερικη 1962-1965,η 10ετια της αμφισβητησης,της ελευθεριας,των φοιτητων,η Joan απ τις πρωτοπορους του revival movement αλλα και συνεπης αντιπολεμικη και κοινωνικη ακτιβιστρια,ηδη γνωστη στο κοινο,ερωτευεται με τον ακομα σχετικο αγνωστο Bob Dylan που μολις εχει αρχισει να εμφανιζεται στη Νεα Υορκη...Το "blowin in the wind" και το " a hard rain's gonna fall"κυκλοφορουν και κανουν και εκεινον διασημο,και το ζευγαρι ζει μια πολυ δημοσια ερωτικη σχεση με συχνες κοινες εμφανισεις σε civil rights εκδηλωσεις,περιλαμβανομενης και της εμβληματικης "I have a dream..."ομιλιας του Μαρτιν Λουθερ Κινγκ.
Δυο καλλιτεχνες που σφραγιζουν με την τεχνη και την προσωπικοτητα τους την εποχη τους,ευλογημενοι να ζησουν και να δημιουργησουν σε μια εποχη συλλογικων οραματων,αλλαγων και μεγαλων ελπιδων που τους ειχε εξισου αναγκη...

http://www.youtube.com/watch?v=r2iJ4MnnbFM





Well I'll be damned
Here comes your ghost again
But that's not unusual
It's just that the moon is full
And you happened to call
And here I sit
Hand on the telephone
Hearing a voice I'd known
A couple of light years ago
Heading straight for a fall
As I remember your eyes
Were bluer than robin's eggs
My poetry was lousy you said
Where are you calling from?
A booth in the midwest

Ten years ago
I bought you some cufflinks
You brought me something
We both know what memories can bring
They bring diamonds and rust
Well you burst on the scene
Already a legend
The unwashed phenomenon
The original vagabond
You strayed into my arms
And there you stayed
Temporarily lost at sea
The Madonna was yours for free
Yes the girl on the half-shell
Would keep you unharmed
Now I see you standing
With brown leaves falling around
And snow in your hair
Now you're smiling out the window
Of that crummy hotel
Over Washington Square
Our breath comes out white clouds
Mingles and hangs in the air
Speaking strictly for me
We both could have died then and there

Now you're telling me
You're not nostalgic
Then give me another word for it
You who are so good with words
And at keeping things vague
Because I need some of that vagueness now

It's all come back too clearly
Yes I loved you dearly
And if you're offering me diamonds and rust
I've already paid

οι στιχοι υποδηλωνουν μια αγαπη μυθικη,ζυμωμενη απ το κλιμα εξαψης και ελπιδας της εποχης οταν ολα φαινονταν δυνατα,σφυρηλατημενη απο κοινους αγωνες και ονειρα,ανεπηρεαστη απο περιορισμους χρονου και τοπου...μια αγαπη απ'αυτες που συσχετιζει κανεις με βιβλια κι οχι με την πραγματικη ζωη...

Speaking strictly for me
We both could have died then and there

με την εμπειρια 10 επιπλεον χρονων,ενος δυνατου γαμου(με αλλον καλλιτεχνη) και ενος παιδιου,η Baez δεν δισταζει να κρινει ως κορυφαια της στιγμη μια κοινη στιγμη τους και να το διατρανωσει σ'αυτο το μοναδικο τραγουδι.

Τι κι αν ο ιδιος ισχυριστει οτι δεν αισθανεται νοσταλγια...οι αναμνησεις φερνουν diamonds and rust,αλλα το τιμημα εχει ηδη πληρωθει...

And if you're offering me diamonds and rust

I 've already paid

Δεν μπορει κανεις παρα να ζηλεψει.....