Αποχαιρετώντας ένα άξιο Άνθρωπο....

Όταν ο Μιχ.Παπαγιαννάκης διεκδικούσε την ηγεσία του ΣΥΝ,προφανώς κάποιες πτυχές της προσωπικότητας του αποτιμηθηκαν από τους δικούς του ως λιγότερο ελκυστικές σε σχέση πχ.με του Αλαβάνου,κι έτσι ηττήθηκε στην διαδικασία.
Αν και μόνο εικασίες μπορεί να κάνει κανείς για το αν η πολιτική στην Ελλάδα θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί διαφορετικά σε περίπτωση επικράτησης του,η ομοφωνία της μετά θάνατον θετικής αποτίμησης δικαιώνει το Ήθος και την στάση ζωής του ανδρός.
Είναι σαν το πέρασμα στην άλλη πλευρά να σβήνει επιτέλους τις υποκειμενικές αποτιμήσεις των ελαττωμάτων και πλεονεκτημάτων του καθενός,και να επιτρέπει την απόσταξη της ουσίας του βίου δίχως ιδιοτελείς χρωματισμούς και ερμηνείες.

Και εκεί πλέον,όπου τα χαρίσματα του εκλιπόντος δεν απειλούν πλέον τις μετριότητες αλλά και το συμφέρον παύει να υπάρχει,όπου τα επιμέρους περιστατικά χάνονται και ομογενοποιούνται σε μια αλάνθαστη γενική αίσθηση,είναι το crash test για τον τρόπο που επέλεξε καθένας να ζήσει την επίγεια ζωή του.

Αποχαιρετώ και γω με σεβασμό τον έντιμο και άξιο Άνθρωπο Μιχάλη Παπαγιαννάκη,τον βαριά δοκιμασμένο απ τη Μοίρα,με την θλιβερή επίγνωση ότι έχουν μείνει πλέον ελάχιστοι σαν αυτόν,σε μια εποχή που αφθονούν οι φελλοί και οι βουλγαράκηδες....

The Hazards of Love

Και μια και μιλούσα για ταλέντο,να και μια αναφορά που την χρωστώ από τις αρχές Μαρτίου,όταν πρωτοδιάβασα για την κυκλοφορία του επικείμενου νέου άλμπουμ των αμερικανών Decemberists,και χάρη στις..."αγαθές δυνάμεις"του διαδικτύου βρέθηκε στον σκληρό μου αρκετές μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία του.
Σε μια εποχή που οι περισσότεροι καλλιτέχνες προσπαθούν να βγάλουν 2-3 το πολύ singles απο κάθε άλμπουμ και όπου οι περισσότερες αγορές πλέον μουσικής είναι downloading μεμονωμένων κομματιών απ τα επίσημα δικτυακά "μαγαζιά",ο Colin Molloy και η παρέα του τολμούν για άλλη μια φορά να δοκιμαστούν στο απόλυτο τεστ, ένα concept album,και μάλιστα δίχως το προφανές single που θα τραβήξει το όλο εγχείρημα.Aπό πότε έχετε να δείτε ένα concept album που να σας κερδίσει την καρδιά?μήπως απ το θρυλικό The Wall? ακόμα κι αυτό,αν και λειτουργούσε ως υποβλητικό σάουντρακ,δύσκολα κάθεται κανείς να το ακούσει ολόκληρο:συνήθως το τηλεκοντρόλ θα επιλέξει τα 3-4 πιο catchy κομμάτια.Στην περίπτωση του Hazards of Love η συνολική ακρόαση δίνει μια σαφώς πληρέστερη αίσθηση μέθεξης απ'οτι η απομόνωση κάποιων απ τα εξαιρετικά τραγούδια.

Το αλμπουμ ξεκίνησε όταν ο λάτρης της βρεττανικής φολκ Colin Molloy "ερωτεύτηκε" ένα ομώνυμο EP απ το μακρινό 1966 κάποιας Annie Briggs,και βάλθηκε να γράψει ένα κομμάτι με τον τίτλο αυτό μια και το EP στερείτο ομότιτλου track.Σύντομα η έμνευση τον οδήγησε σε κάτι πολύ ευρύτερο καταλήγοντας σε μια πραγματική folk/rock opera,την καλύτερη των τελευταίων (πολλών...) χρόνων.Συνεπικουρούμενος στα φωνητικά από τις άξιες Becky Stark των Lavender Diamond’ και Shara Worden των My Brightest Diamond’s και τον "παλιόλυκο" Robyn Hitchcock,μοιράζει τους ρόλους που διηγούνται τη ρομαντική ιστορία της Margaret και του William,αξιοποιεί κάθε είδους έγχορδο,μια παιδική χορωδία και το δικό του υπερχειλίζον ταλέντο για να μας παρασύρει στο μεγαλειώδες όραμά του.Η μουσική πότε ίπταται και απογειώνεται και πότε χαμηλόφωνα αφηγείται επιτρέποντας στις αισθήσεις μας να απολαύσουν την επόμενη "πτήση"


.Η αλήθεια είναι ότι αυτό το δισκάκι έχει καταλάβει το player του αυτοκινήτου(το κύριο μέρος που ακούω μουσική πλέον...) εδώ και δυόμιση μήνες και αρνείται πεισματικά να παραχωρήσει τη θέση του.
Buy with confidence!(καθώς παραείναι καλό για να μείνει μόνο στην συμπιεσμένη εκδοχή του)

Με πυξίδα το Ταλέντο...

Δευτέρα βράδυ, την ώρα που το αφεντικό του οικιακού τηλεκοντρόλ,η δεσποινίς squarelogic Sr,επιδιδόταν στο προσφιλές της σπορ της εναλλαγής καναλιών ανάμεσα στα δήθεν "οικογενειακά" σήριαλ και το "Ελλάδα έχεις ταλέντο",έπεσα πάνω σε κάτι που τράβηξε το ενδιαφέρον μου:
εκείνη την ώρα ο Χρ.Φερεντίνος παρουσίαζε στους θεατές(πριν την επί σκηνής εμφάνιση) εναν 15χρονο περίπου νεαρό με ελαφρώς ασουλούπωτο σώμα και όχι ιδιαίτερα αρρενωπή φωνή,μαζί με την μητέρα του,ο οποίος θα διαγωνιζόταν με" κλασικό τραγούδι"-έκπληξη 1η.
Η υπερπροστατευτική μητέρα-προφανώς ο ιθύνων νους πίσω απ την καλλιέργεια της επιδίωξης του υιού, έλεγε οτι από μικρός ο Μαυρίκιος μαγευόταν απ τις όπερες,τις τραγουδούσε σε κάθε ευκαιρία και προφανώς στη διάρκεια της μικρής ζωής του η οικογένεια του διέθεσε τα μέσα και την φροντίδα για να καλλιεργήσει την όχι και τόσο συνηθισμένη κλίση του.
Η 2η έκπληξη ήρθε όταν ο νεαρός Μαυρίκιος ανέβηκε στην σκηνή και μόλις παρουσιάστηκε τον χαιρέτισε με ασυνήθιστο σεβασμό ο συνήθως δηκτικότατος Περρής.Επεσήμανε οτι πρέπει να είχε χάσει πολλά κιλά,κι έγινε φανερό οτι τον είχε ξανακρίνει σε άλλο τηλεοπτικό talent show εκφράζοντας μάλιστα την έκπληξη του γιατί δεν είχε προχωρήσει τοτε.
Το σκηνικό προιδέαζε ήδη για κάτι ιδιαίτερο όταν ο νεαρός δήλωσε οτι θα ερμήνευε το Nessun dorma του Puccini.Φιλόδοξη κι οπωσδήποτε όχι mainstream επιλογή για τέτοιου είδους διαγωνισμούς,χώρια που συνήθως στις αρχικές φάσεις τέτοιων show προβάλλουν κάθε είδους ατάλαντους ελαφρόμυαλους προς τέρψη και ενίσχυση της αυτοεκτίμησης του "μέσου τηλεθεατή".
Ένα μόλις λεπτό όμως αφού ο Μαυρίκιος είχε ξεκινήσει με τη μία το μουσικό του ταξίδι 'εγινε σαφές τόσο σ'εμάς όσο και στη σαλα του διαγωνισμού οτι ο νεαρός είχε αυτό το "κάτι",το προορισμένο για μεγάλα πράγματα.Η ελαφρώς κοριτσίστικη φωνή του είχε μεταμορφωθεί σε ένα θεικό μουσικό εργαλείο προκαλώντας νεκρική σιγή στην αίθουσα,ενώ στο πρόσωπό του φαινόταν οτι ο ίδιος είχε μαγικά αποσπαστεί από το άγχος του διαγωνιζόμενου και ταξίδευε με τη μουσική του δίνοντας μια παράσταση,όχι πλέον για να προχωρήσει στην επόμενη φάση,αλλά για το πάθος της ζωής του,το όραμά του...και οταν η φωνή του είχε για τα καλά απογειωθεί,εκεί στα 2 και κάτι λεπτά,και στο πρόσωπό του ήταν χαραγμένο το (αυτοαναφορικό) χαμόγελο της εσωτερικής πληρότητας,σίγησε και η γκρίνια της ασυνήθιστης σε άριες μικρότερης θυγατέρας μου,έχοντας από μόνη της συνειδητοποιήσει μια αληθινή αξία,και μάλιστα εν μέσω (αναπόφευκτης...)γιουροβιζιονικής πλύσης εγκεφάλου.
Όταν τελείωσε(εν μέσω εγκωμίων βέβαια...),σκεφτόμουν το δούλεμα που πρέπει να έχει φάει αυτό το παιδί απ τους συνομιλήκους του,τόσο για την ιδιαίτερη χροιά τη φωνής του,όσο και για την "φλώρικη" ενασχόλησή του,την υπομονή και επιμονή που πρέπει να έχει κάνει τόσο αυτός όσο και η οικογένειά του,τη μοναξιά που πιθανώς να έχει νιώσει,τις πολλές ώρες της πρόβας, και παρ'ολα αυτά τον ζήλεψα(με την καλή έννοια),όχι μόνο για το ταλέντο του,αλλά γιατί σ'αυτούς τους ανερμάτιστους καιρούς που ζούμε,αυτός ξέρει ξεκάθαρα τι θέλει,έχει έναν φωτεινό σκοπό στην ζωή του...
Μακαριοι οι άνθρωποι με τόσο ξεκάθαρες κλίσεις,που καθίστανται συστατικό του αέρα που αναπνέουν,και δεν τους αφήνουν να χαθούν στον καταιγισμό τών " έτοιμων λύσεων"ή της κατανάλωσης...
Δυστυχώς το συγκεκριμένο βίντεο δεν υπάρχει προς το παρόν στο youtube,βρήκα όμως το παρακάτω με τον εκπληκτικό 3χρονο Νικόλα που αναγνωρίζει σημαίες χωρών(μην το χάσετε...)





και ψάχνοντας διεπίστωσα οτι και ο νικητής του αντίστοιχου βρεττανικού show κέρδισε με την ίδια άρια...



οπότε αρκούμαστε προς το παρόν στον αναπάντεχο κύριο Paul Potts,τον αντίστοιχο Βρεττανό Μαυρίκιο Μαυρικίου...

Γιατί όχι και Μεξικό?

Και γιατί μόνο στο Βιετνάμ?
Χάθηκε ο κόσμος να πάνε και κανα Μεξικό?(μπας και πάρουμε ποτέ πρωτάθλημα?)

ΑΡΘΡΟ 86,Λευκότερο Λευκό δεν γίνεται...

Έπεσαν λοιπόν και οι τελευταίες μάσκες με την αιφνιδιαστική διάλυση της Βουλής 1 μήνα πριν τις ευρωεκλογές,και ενώ είχε ανακοινωθεί το πρόγραμμα της επόμενης εβδομάδας(!),απόφαση που ισοδυναμεί με αμνήστευση όλων των υπό συζήτηση σκανδάλων!Κι όλα αυτά χάρη στο υπέροχο άρθρο 86,όπου οι σοφοί πατέρες του Έθνους έχουν προβλέψει "οτι η Βουλή μπορεί ν'ασκήσει την αρμοδιότητα της δίωξης (μελών της Κυβερνησης)μεχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος".

Αρθρο που δεν δίστασε να αξιοποιήσει αυτός που εκλέχτηκε με σημαία την "διαφάνεια",την "εντιμότητα" και την "επανίδρυση του Κράτους"για να εξαγνίσει τους πάντες.Αθώοι για το Βατοπέδι,αθώοι για τη Ζήμενς,τη ΜΑΝ,τον Παυλίδη,τα ομόλογα,αθώοι για την δημοσιονομική εκτροπή...
Αλλά κατά τα άλλα θα κάνουν τις "επιλογές ευθύνης"και θα φορολογήσουν και τον αέρα που αναπνέουμε μετά τις ευρωεκλογές για να συνεχίσει να λειτουργεί περίπου ως έχει
το αδηφάγο γελοίο κράτος τους...Ούτε λόγος φυσικά για περιορισμό των σπαταλών τους,για απλοποίηση της ελληνικής γραφειοκρατίας που εκθρέφει μόνο διαφθορά,για περιορισμό στον αριθμό των χιλιάδων αντιπαραγωγικών δημοσίων υπαλλήλων,για λειτουργία με όρους Κρίσης και στο δικό τους modus operandi...
Ε ρε,ένοπλη εξέγερση που σας χρειάζεται...

Υπόκλιση στο μεγαλείο της Ανθρώπινης Ψυχής...

στη φωτο απ τα ΝΕΑ όρθιος ο κ.Ολιβερ Ζαμιτ με τον λήπτη της καρδιάς Κ.Γρίμπιλα...

Μέσα απ'τον ορυμαγδό των καταθλιπτικών και ψυχοφθορων ειδήσεων που μας βομβαρδίζουν καθημερινά πιστεύω οτι οφείλουμε να ξεδιαλέγουμε και ν'αναδεικνύουμε κάποιες που εμπνέουν ξεχασμένα ιδανικά και έννοιες,που οδηγούν την ψυχή και το νου στην πολυπόθητη Ανάταση...

Και μια τέτοια είναι ο ερχομός του Κυρίου Ολιβερ Ζαμίτ στην Ελλάδα, 9 μήνες μετά τη σοκαριστική δολοφονία απο ξυλοδαρμό του γιού του από μπράβους νυχτερινού κέντρου της Μυκόνου και την αναπάντεχη όσο και βαθύτατα ανθρώπινη απόφασή του να χαρίσει τα όργανα του αδικοχαμένου του παιδιού, για να βοηθήσει εκ νέου στην καμπάνια για αύξηση των δωρητών οργάνων στην χώρα μας.

Προσπαθώ να συλλάβω την υπεράνθρωπη μεγαλοψυχία,τον έλεγχο πάνω στη φυσιολογική οργή,την ψυχραιμία που απαιτήθηκε προκειμένου μέσα σε λίγα λεπτά να λάβει την απόφαση να χαρίσει ζωή με τα όργανα του δικού του παιδιού,και μάλιστα σε συμπατριώτες των δολοφόνων του παιδιού του,εκεί που οι περισσότεροι θα πνίγονταν μέσα στο μίσος,και ομολογώ οτι αδυνατώ...

Κι όμως,ο άνθρωπος που αναγκάστηκε να μπει εσπευσμένα στο αεροπλάνο απ την άλλη άκρη της γης για να συμπαρασταθεί στον τραυματισμένο γιό του για να μάθει οτι τελικά πλήρωσε με την ζωή του την απόφαση του να έρθει διακοπές στην χώρα της νεοελληνικής παθογένειας,της ασυδοσίας των 'επιχειρηματιών της νύχτας",κατάφερε την ώρα της υπέρτατης οδύνης να δει πάνω απ τις ανθρώπινες μικρότητες,ν'αγγίξει τη Θεική σοφία και μεγαλοψυχία,και να προκρίνει το ευρύτερο Καλό...

Ενα μήνα πριν,ένας απ τους κύριους ωφεληθέντες της απόφασης της οικογένειας Ζαμίτ,ο 30χρονος αποδέκτης της καρδιάς του αδικοχαμένου Ντουζόν,Κώστας Γρίμπιλας πραγματοποίησε ενα ταξίδι-έκπληξη στο Σύδνευ για να δει τους "δεύτερους γονείς του" όπως τους αποκαλεί και να δώσει την ευκαιρία στη μητέρα του Ντουζόν να νιώσει το χτύπο της καρδιάς του παιδιού της στο δικό του στήθος!

ΤΟ 2008 οι μεταμοσχεύσεις καρδιάς αυξήθηκαν κατά 220% και οι μεταμοσχεύσεις των υπόλοιπων οργάνων κατά 90%. Στο Ωνάσειο το 2008 έγιναν 19 μεταμοσχεύσεις καρδιάς/πνευμόνων έναντι 6-8 τα προηγούμενα χρόνια.«Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμόσχευσης και όσοι ασχολούνται με το θέμα θεωρούν πως το κομβικό σημείο ήταν η στάση της οικογένειας Ζαμίτ», υποστηρίζει ο Κώστας Γρίμπιλας.

"Σκεπτόμενος την πιθανότητα να χρειαστείς κάποιο όργανο για δικό σου άνθρωπο είσαι ηθικά υποχρεωμένος κι εσύ να δωρίσεις το όργανο κάποιου δικού σου ανθρώπου σ’ έναν συνάνθρωπό σου που το χρειάζεται», δήλωσε ο κ. Ζάμιτ που συνεχίζει την προσφορά του στην χώρα που του στέρησε το παιδί του με την συμμετοχή του στην καμπάνια του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων.

Όταν το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής χάρη και στις προόδους και εφευρέσεις του ανθρώπινου μυαλού καταργεί τα σύνορα και τις αποστάσεις και προσεγγίζει το Θείο....

Δείξτε κατανόηση,έχουν έξοδα....

Εκτακτη βοήθεια 50.000 αληθινών american dollars διέθεσε για την σεισμόπληκτη Ιταλία το State Department!
Ισως οι άνθρωποι να θέλουν απλά να αναλάβουν χορηγοί ενός coffee break των σωστικών συνεργείων.
Ή ίσως το παλιό λειτουργικό δόγμα "Μαστίγιο και καρότο" να αναπροσαρμόστηκε στο πνεύμα των καιρών σε "Μαστίγιο και Βούρδουλας"ή "Μαστίγιο και ψίχουλα".
Πέρα απ τα αστεία,οφείλουμε να δείξουμε κατανόηση...
Έχουν έξοδα οι άνθρωποι...
Έχουν να πληρώσουν τα bonus των στελεχών που οδήγησαν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα σε κατάρρευση.Η τήρηση των δεσμεύσεων(έναντι των ultra rich)πάνω απ όλα...

ΥΓ.Αν η διέγερση της σεισμικής δραστηριότητας οδηγήσει σε ταρακούνημα και την αγαπημένη τους χώρα-theme park αντιαμερικανικών διαδηλώσεων βλέπω το Hillary Department να μας στέλνει έκτακτη βοήθεια σε μια σακούλα των McDonalds...Με 2 Big Mac και 1 πατάτες μέσα....

Επίκαιρη Ζυθολογική Παραβολή

Μου το έστειλαν με email,και το αναρτώ γιατί είναι πολύ ενδιαφέρον:


Δέκα συμμαθητές από το Γυμνάσιο ξαναβρέθηκαν μετά από 30 χρόνια και άρχισαν να κάνουν καθημερινή παρέα. Με διαφορετική οικονομική κατάσταση ο καθένας τους, αποφάσισαν να βρίσκονται στο καφενείο/ουζερί «Το Τηνιακό» όπου έπιναν τις μπυρίτσες τους και έκαναν καθημερινό λογαριασμό 100€.
Οι 10 φίλοι συμφώνησαν επίσης να πληρώνουν τον λογαριασμό με βάση την οικονομική κατάσταση του καθενός, γεγονός που όλοι θεώρησαν δίκαιο. Έτσι πλήρωναν τον λογαριασμό ως κάτωθι (όπως περίπου πληρώνουμε τους φόρους μας):

Όνομα Πληρώνει Εργασία Εισόδημα
1 Αρτέμιος ταμείο ανεργίας 5.000€
2 Βασίλειος ταμείο ανεργίας 5.000€
3 Γεώργιος ταμείο ανεργίας 5.000€
4 Δημήτριος ταμείο ανεργίας 5.000€
5 Ευστάθιος 1€ Part time ταμίας 10.000€
6 Ζαφείρης 2€ Τεχνικός Η/Υ 15.000€
7 Ηρόδοτος 8€ Δημόσιος υπάλληλος 25.000€
8 Θεοφάνης 12€ Δικηγόρος 40.000€
9 Ιγνάτιος 22€ Γιατρός 70.000€
10 Κωνσταντίνος 55€ Επιχειρηματίας 200.000€
ΣΥΝΟΛΟ 100€

Οι φίλοι μας, πλήρως ικανοποιημένοι με την συμφωνία, βρισκόταν καθημερινά για τις μπυρίτσες τους. Ο καφετζής, ο Δήμος, που απέκτησε ξαφνικά 10 νέους πελάτες, σαν επιχειρηματικό μυαλό που ήταν, και για να μην τους χάσει από πελάτες, τους λέει ένα Σαββατόβραδο: «Επειδή είσαστε οι καλύτεροι πελάτες μου, θα σας κάνω έκπτωση 20€ στον λογαριασμό σας! Έτσι από εδώ και στο εξής θα μου δίνετε 80€ για τις μπύρες σας αντί για 100€!».

Ξαφνικά οι 10 φίλοι μας απέκτησαν ένα πρόβλημα να λύσουν: τι ποσό θα πλήρωνε τώρα ο καθένας τους εάν συνέχιχαν να πληρώνουν τον λογαριασμό όπως πληρώνουμε τους φόρους μας; Πως θα μοίραζαν την μείωση των 20€ μεταξύ των;

Ο Αρτέμιος (1ος) είπε στους υπόλοιπους ότι λογικό θα ήταν οι τέσσερις πιο φτωχοί να συνεχίσουν να μην πληρώνουν τίποτε, και οι υπόλοιποι έξι να μοιραστούν την έκπτωση ισόποσα μεταξύ των. Δηλαδή ο καθένας από τους έξι να πληρώνει 3,33€ λιγότερα. Εάν γινόταν αυτό, ο Ευστάθιος (5ος), και ο Ζαφείρης (6ος), πίνοντας δωρεάν μπύρες, θα κέρδιζαν και χρήματα καθημερινά! Αυτή η ιδέα απορρίφτηκε πάραυτα από τους υπόλοιπους!
Έτσι οι δέκα (10) φίλοι μας ζήτησαν την βοήθεια του Δήμου του καφετζή που τους πρότεινε την παρακάτω λύση:

Όνομα Πλήρωνε Πληρώνει Διαφορά % μείωσης
1 Αρτέμιος
2 Βασίλειος
3 Γεώργιος
4 Δημήτριος
5 Ευστάθιος 1€ 1€ 100%
6 Ζαφείρης 2€ 1€ 1€ 50%
7 Ηρόδοτος 8€ 5€ 3€ 38%
8 Θεοφάνης 12€ 8€ 4€ 33%
9 Ιγνάτιος 22€ 18€ 4€ 18%
10 Κωνσ/νος 55€ 48€ 7€ 13%
ΣΥΝΟΛΑ 100€ 80€

Και οι 10 φίλοι μας είχαν κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένοι. Οι 4 πιο φτωχοί εξακολουθούν να πίνουν τις μπυρίτσες τους δωρεάν. Ο 5ος της παρέας (Ευστάθιος) δεν πληρώνει πλέον τίποτε. Οι 5 που θα συνεχίζουν να πληρώνουν τον λογαριασμό, τώρα πληρώνουν λιγότερα.
Όμως, όταν βρέθηκαν έξω από το καφενείο, άρχισαν να συγκρίνουν πόσο λιγότερο πλήρωνε ο καθένας και έτσι άρχισαν οι γκρίνιες…
· «Εγώ κέρδισα μόνο 1€ από την έκπτωση» είπε ο Ευστάθιος (5ος). «Αλλά ο Κωνσταντίνος κέρδισε 7€!»
· «Σωστά» είπε ο Ζαφείρης (6ος). «Και εγώ κέρδισα 1€ αλλά είναι αδικία που ο Κωνσταντίνος κέρδισε 700% περισσότερα!»
· «Αυτό είναι αλήθεια» είπε ο Ηρόδοτος (7ος). «Εγώ κέρδισα 3€ και αυτός 7€. Οι πιο πλούσιοι κερδίζουν τα πιο πολλά!» (Σ.Σ: ΑΘΑΝΑΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΑΜΕΣΩΣ ΤΟ ΕΝΤΟΠΙΣΕΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ)
· Ταυτόχρονα σχεδόν οι 4 πρώτοι (Αρτέμιος, Βασίλειος, Γεώργιος και Δημήτριος) ούρλιαζαν: «ΜΙΣΟ ΛΕΠΤΟ. Εμείς ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ. Το σύστημα εκμεταλλεύεται μονίμως τους φτωχούς!»
Οι εννιά φίλοι, όλοι δυσαρεστημένοι με τον Κωνσταντίνο που κέρδισε τα πιο πολλά, το περικύκλωσαν έξω από το καφενείο, τον έκαναν τουλούμι στο ξύλο και τον άφησαν αναίσθητοστο πεζοδρόμιο της Λεωφ. Αλεξάνδρας…
Την επόμενη μέρα, την Κυριακή, όπως ήταν αναμενόμενο, ο δαρμένος της παρέας, ο Κωνσταντίνος, δεν εμφανίστηκε στο καφενείο. Οι υπόλοιποι εννιά έπιναν χαρούμενοι τις μπυρίτσες τους έχοντας ταυτόχρονα βγάλει και το άχτι τους με τον Κωνσταντίνο!
Η χαρά όμως τους κόπηκε απότομα όταν ήλθε η ώρα του λογαριασμού! Τότε ανακάλυψαν ότι τα χρήματα που είχαν όλοι μαζί πάνω τους ήταν μόλις 32€... Ούτε τον μισό λογαριασμό δεν μπορούσαν να πληρώσουν γιατί τους έλειπαν τα 48€ του Κωνσταντίνου…
Ο καφετζής αγανακτισμένος γιατί έχασε τα λεφτά του, τους έκοψε την έκπτωση.
Οι φίλοι δεν ξαναβρέθηκαν γιατί οι 4 πρώτοι δεν είχαν λεφτά για μπυρίτσες και ο τελευταίος που έβαζε και τα περισσότερα δεν του άρεσε και πολύ το γεγονός ότι οι άλλοι έπιναν με τα λεφτά του και τον έδερναν κιόλας.
Λοιπόν, φίλοι ,συνεργάτες, συγγενείς ,συνάδελφοι, εργαζόμενοι ,άνεργοι, συμφοιτητές και δημοσιογράφοι:
Έτσι ακριβώς δουλεύει και το σύστημα πληρωμής των φόρων.
Οι πιο πλούσιοι πληρώνουν τα πιο πολλά. Όταν όμως γίνεται μείωση φόρων, αυτοί που πλήρωναν τους υψηλότερους φόρους κερδίζουν τα πιο πολλά από την μείωση!
Εάν τους φορολογείς περισσότερο από τους άλλους και τους επιτίθεσαι επειδή έχουν την ευχέρεια που εσύ εκμεταλλεύεσαι, μπορεί να μην ξαναεμφανιστούν ποτέ στο «καφενείο».
Στη πραγματικότητα, μπορεί να αρχίσουν να πίνουν μπύρες σε άλλα «καφενεία», εκτός της χώρας πιθανόν, όπου η ατμόσφαιρα είναι πολύ πιο φιλική και πιθανώς οι μπύρες να κοστίζουν λιγότερο!!!
Για όσους κατάλαβαν, δεν απαιτείται εξήγηση!
Για όσους ΔΕΝ κατάλαβαν, ΔΕΝ υπάρχει εξήγηση!


Υ.Σ. Αυτό το άρθρο, είναι παράφραση ενός ("Bar Stool Economics" ) που έγραψε ο David Kamerschen, Ph.D., Professor of Economics, University of Georgia.

Το θάρρος του Τρελλού μπροστά στην Εαρινή Σύναξη των Αγροφυλάκων

του εξαίρετου Πετρουλάκη απ την σημερινή Καθημερινή

Στην Ευρώπη οι Κυβερνήσεις μειώνουν τους φόρους προσπαθώντας να δώσουν ρευστότητα σε μια αγορά που απειλείται με κατάρρευση,προσπαθούν να στηρίξουν τους άνεργους ώστε να παραμείνουν καταναλωτές.Εδώ τα τεράστια ελλείμματά μας,απότοκα διανοητικής και φυσικής οκνηρίας των πολλών,υποχρεώνουν σε φορολογική επιδρομή που θα στεγνώσει εντελώς την ραγδαία μειούμενη ρευστότητα της αγοράς.
Αλλού,συνηθισμένοι να αξιοποιούν τη Γνώση,και συνειδητοποιημένοι για το ποιά είναι τα συγκριτικά πλεονεκτήματά τους,εν μέσω κρίσης επενδύουν και θέτουν τις βάσεις για ν'αποκτήσουν τις σημαντικές εταιρείες του Αύριο,που θα φέρουν έσοδα και θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης.Και μάλιστα σε επίπεδο Πολιτείας,κι όχι Κεντρικής Κυβέρνησης...Τα νούμερα έχουν επίσης ενδιαφέρον:500 εκατομ(όσα υποσχέθηκαν εδώ παρατύπως στους μηχανοκίνητους αγρότες-εκβιαστές πριν 1 μήνα)για ανάπτυξη υποδομών που θα διευκολύνουν τις εταιρειες βιοτεχνολογίας,250 εκατομ σε επιχορηγήσεις έρευνας και μικρών εταιρειών(τόσα υπολογίζουν εδώ να εισπράξουν απ τον εντελώς άδικο κεφαλικό φόρο στους ειλικρινείς "πλουσίους").
Μην ρωτήσετε εδώ για χρηματοδοτήσεις Ερευνας.Συνήθως όσες υπάρχουν καταλήγουν στις τσέπες Καθηγητών χωρίς να προκύπτει κάποια ανταποδοτική τεχνολογία που να μπορεί να μετουσιωθεί σε εξαγώγιμο προιόν.Εδώ μας λείπουν εκ νέου αγροφύλακες(!) και τέτοιους προτίθενται να προσλάβουν.Δεν πειράζει που κάθε καλοκαίρι μάχονται με τις φωτιές όλο και λιγότεροι(και χειρότερα εκπαιδευμένοι) Πυροσβέστες,δεν πειράζει που εκατοντάδες ζωές χάνονται κάθε χρόνο ελλείψει κλινών ΜΕΘ,δεν πειράζει που έχουμε το χειρότερο(και πιο θανατηφόρο...) οδικό δίκτυο της Ευρώπης,δεν πειράζει που τα σχολεία μας παράγουν αγράμματους εγκλωβίζοντας και τους άξιους δασκάλους στη μία άγουρη μεταρρύθμιση μετά την άλλη...Όχι,οι αγροφύλακες θα μας σώσουν!

Αναρωτιέμαι εδώ και καιρό τι συγκρατεί έναν Πολιτικό που υποτίθεται οτι δεν ενδιαφέρεται για προσωπικό πλουτισμό,παρά μόνο για την υστεροφημία του(άντε και του οκογεν.ονοματος)
απ το να βγει να πει μερικές επώδυνες Αλήθειες...Ας πούμε πως όταν πρωτοβγήκε έδωσε βάση
στις θεωρίες των συνεργατών του περί "ήπιας προσαρμογής",οτι καθώς τα πράγματα δεν ήταν ιδιαιτέρως πιεστικά προέταξε το παραταξιακό συμφέρον έναντι του μακροπρόθεσμα εθνικού.Τώρα που κάθε μέρα κάνει τους εφιάλτες της προηγούμενης να μοιάζουν με χαρούμενα όνειρα,γιατί διστάζει?
Χαμένος για χαμένος,ας χάσει τουλάχιστον μένοντας στην Ιστορία όχι ως "ο κουρασμένος Κωστάκης",αλλά ως αυτός που τόλμησε,έστω και αργά...
Ας βγει επιτέλους σε ένα πανεθνικο΄διάγγελμα εξηγώντας γιατί τα λαικίστικα παραμύθια μιας 30ετίας δυστυχώς μας τελείωσαν...εξηγώντας γιατί δεν μπορούμε πια να βγαίνουμε σε αναπηρικές συντάξεις για προβλήματα που είτε ξεπερνιούνται είτε απλώς ίσως απαιτούν μια αλλαγή πόστου,γιατί και οι κυρίες πρέπει να εργάζονται και να συνεισφέρουν ασφαλιστικές εισφορές όσες και οι άρρενες,γιατί εκτός από διεκδίκηση όλο και περισσότερων κεκτημένων πρέπει πια να βάλουμε κάτω τα κεφάλια και να δουλέψουμε...Και να δουλέψουμε έξυπνα,με σχέδια και στρατηγική,κι όχι επαναληπτικά,από συνήθεια και ατελέσφορα...
Να εξηγήσει γιατί δεν είναι δυνατόν όλοι να προσληφθούν στο Δημόσιο,και γιατί είναι ανάγκη κι αυτό να μικρύνει...οτι δεν είναι δυνατόν πχ.να ζητά το υπουργείο Παιδεία δεκάδες χιλιάδες αναπληρωτές όταν οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί διδάσκουν 12 και 15 ώρες την βδομάδα με 3,5 μήνες διακοπές!Οτι δεν είναι δυνατόν πλέον να συντηρούνται άχρηστες και επιζήμιες γραφειοκρατικές διαδικασίες που το μόνο που δημιουργούν είναι ευκαιριες παράνομης συναλλαγής για τους εμπλεκόμενους υπαλλήλους ενώ αποθαρρύνουν οιαδήποτε επενδυτική πρωτοβουλία.
Οτι κάποτε πρέπει να ξεκαθαρίσουν οι κανόνες του παιχνιδιού,φορολογικοί,ασφαλιστικοί,πολεοδομικοί και άλλοι ώστε να ελευθερωθούν παραγωγικές δυνάμεις που τώρα ασφυκτιούν ή παγιδεύονται απ τις νομοθετικές παλινωδίες...
Ότι δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι και άρα δεν μπρούν να είναι(όπως πράγματι δεν είναι αλλά για άλλους τώρα λόγους)ίδιες οι απολαβές μας.Οι πολλοί προτιμούν την ασφάλεια ενός μισθού χωρίς να θέλουν παραπάνω σκοτούρες ενώ υπάρχουν και λίγοι τολμηροί οι οποίοι εντοπίζουν κάποια επιχειρηματική ευκαιρία,αναλαμβάνουν το ρίσκο,και παλεύουν νυχθημερόν για την επιβίωση μιας επιχείρησης η οποία δημιουργεί κάποιο πλούτο για το κοινωνικό σύνολο εκ του μη όντος.Οτι διαφορετικό συντελεστή φορολόγησης πχ.πρέπει να έχει μια επιχείρηση που εξάγει τεχνογνωσία,και διαφορετικό ένας μεσίτης ή ένας μικροέμπρος
που το μόνο που κάνει έιναι να παρεμβάλλει το δικό του ποσοστό κέρδους ανάμεσα στα συμβαλλόμενα μέρη...
Ότι το παραμύθι της δωρεάν,καθολικής και δίχως φραγμούς Υγείας ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό.Τα πανάκριβα(παγκοσμίως) φάρμακα μοντέρνας τεχνολογίας,οι καταχρήσεις στις προμήθειες,και η αλόγιστη χρήση των υπηρεσιών υγείας(αφού δεν κοστίζουν τίποτε παραπάνω όσες φορές κι αν τις αναζητήσει κανείς-με λόγο ή χωρίς!),σε συνδυασμό με την γήρανση του πληθυσμού και την εδραιωμένη πλέον έλλειψη αποδοχής της θνητότητας του ανθρώπου(πανάκριβες θεραπείες σε υπέργηρους ασθενείς δίχως ρεαλιστικό προσδοκιμο επιβίωσης) έχουν καταντήσει την Υγεία βρόχο για την οικονομική αυθυπαρξία του κράτους.
Ότι δεν μπορεί πια τα Πανεπιστήμια να υπάρχουν ερήμην της Κοινωνίας,της Αγοράς και των αναγκών της.Οτι δεν μπορεί μια δράκα βολεμένων που εναλλάσσονται γενεαλογικά σε θέσεις φοιτητοπατέρων και διδασκόντων να αντιδρά σε κάθε απόπειρα αξιολόγησης και μεταρρύθμισης,και ενώ η αξιοπιστία των παρεχόμενων σπουδών είναι διεθνώς ανύπαρκτη.
Οτι δεν μπορεί πλέον το πολύ αξιόλογο επιστημονικό και φοιτητικό δυναμικό της χώρας να υποχρεώνεται είτε να μεταναστεύσει είτε να εγκλωβίζεται για πάντα προς χάριν κάποιων κομμάτων...
Οτι δεν μπορεί ενα σοβαρό Κράτος να μην έχει ιδέα πόσοι και ποιοί παράνομοι μετανάστες βρίσκονται στην επικράτεια του,που απασχολούνται έστω και ημιπαράνομα,και πόσους αντέχει να σηκώσει προτού κινδυνεύσει η κοινωνική συνοχή και ασφάλεια,όταν σε κάθε φανάρι,κάθε αθηναικού δρόμου πλέον περιμένουν-όλο και πιο φορτικοί,πιεζόμενοι προφανώς απ τους δουλεμπόρους τους, 4-5 τουλάχιστον δυστυχείς ασιάτες...
Οτι δεν μπορεί το Κράτος να μην εγγυάται την ασφάλεια της Ζωής(2-3 απόπειρες δολοφονία καθημερινά τους τελευταίους μήνες)και της Περιουσίας,έννοιες αυτονόητες σε οποιοδήποτε συντεταγμένο Κράτος της προνομιούχας λέσχης που μας ταίζει εδώ και χρόνια...Οτι δεν μπορεί να απασχολεί χιλιάδες αστυνομικούς για ορντινάτσες "επωνύμων" δημοσία δαπάνη,και οτι δεν μπορεί πια οι αστυνομκοί να διέπονται από τη πιο τελματωμένη νοοτροπία δημοσίου υπαλλήλου με ευθυνοφοβία και λήψη αναρρωτικών όποτε δεν τους αρέσει η ανατεθείσα υπηρεσία...
Γιατί να μη βρεί έστω και την ύστατη ώρα το "θάρρος του τρελλού" ή αυτού που δεν έχει τίποτε να χάσει?

Εξισωθείτε μας έλεγαν...

Αντε κορίτσια,με τις υγείες σας...Γίνατε επιτέλους... Ευρωπαίες!

Πάρε τα λεφτά και τρέχα...

...ίνα δικαιωθούν δια εισέτι μία φορά οι φοροδιαφεύγοντες σε ποσοστά άνω του 80%!
Ως συνήθως οι Κυβερνήσεις μας αγκαλιάζουν με στοργή τους "Εθνικούς Πρωταθλητές",εν προκειμένω τους πρωταθλητές στο εθνικό σπορ της φοροδαφυγής,όπως άλλωστε -όποτε οι ανάγκες του "Ταμείου" το απαιτήσουν- τους αυθαίρετους οικιστές(και μετά αναρωτιόμαστε γιατί καιγόμαστε κάθε καλοκαίρι!),τους "ημιυαπαίθριους" εργολάβους(τις μοσχοπωληθείσες παρανομίες των οποίων θα κληθεί να ξανα-πληρώσει ο αφελής αγοραστής/δανειολήπτης) και φυσικά τις Μεγάλες Επιχειρήσεις οι οποίες πρέπει οπωσδήποτε να συνεχίσουν να έχουν αύξηση κερδών(όχι απλά κέρδη,αλλά ανοδικό ρυθμό αυξησης τους!)και έτσι απαγορεύεται να συνεισφέρουν κι αυτές στα εκτακτα μέτρα για την κρίση...
Τι κι αν η Εθνική Τράπεζα ανακοίνωσε κέρδη 1,5 δις ευρώ εντός του πολυτάραχου 2008?
Θα φάει κι αυτή απ το πακέτο του Φορολογούμενου ενώ ταυτόχρονα κάνει-στο όνομα της δήθεν ασφάλειας-τα υποκαταστήματά της απρόσιτα στον απλό πελάτη της(με μηχανισμούς που το όπλο ενός αποφασισμένου ληστή αυτονόητα θα απαιτήσει να απενεργοποιηθούν όταν το χρειαστεί)και το δανεικό χρήμα εξαιρετικά δυσεύρετο...
Ποιός είναι "κουκουλοφόρος" λοιπόν?
Μήπως αυτός που ενώ εχουν εξοφληθεί οι φόροι του 2007(δήλωση 2008) έρχεται εκ των υστέρων να επιβάλλει νέο κεφαλικό φόρο(Λίγες μόνο βδομάδες μετά τη δήλωση "Κανένας Νέος Φόρος") αλλάζοντας εντελώς τους όρους του παιχνιδιού
και ενώ δεν έχει κάνει τίποτε για να μην είναι ο δημόσιος κορβανάς πηγάδι δίχως πάτο?
Που αντί εδώ και 5 χρόνια να συμμαζέψει λίγο το "ανίκανο και σπάταλο Κράτος" το ξεχείλωσε αυτάρεσκα ακόμα περισσότερο,χαρισε δισεκατομμύρια στους μεγάλους και ισχυρούς,συντηρεί στους κόλπους του τις συντεχνιες που λυμαίνονται και ταλαιπωρούν το κοινωνικό σύνολο και εν τέλει ευθύνεται για την είσοδο της χώρας στην Κριση δίχως σχέδιο αλλά και δυνατότητες αντίδρασης?
Που αντί να δίνει απτά δείγματα σχεδίου και μεσοπρόθεσμης έστω στρατηγικής,που θα εμφυσήσουν τουλάχιστον μια στοιχειώδη εμπιστοσύνη στους υποψήφιους δανειστές του,αυτοαναιρείται συνεχώς κάθε εβδομάδα,είτε αυτό λέγεται "προυπολογισμός"( το πιο βραχύβιο ανέκδοτο) είτε "πρόγραμμα σταθεροποίησης",είτε 'έκτακτα μέτρα"?
"Πάρε τα λεφτά και τρέχα" λοιπόν,ενδεικτικό του πανικού της "έχουσας Σχέδιο" Κυβέρνησης...

Πάρτε και μια νηφάλια αποτίμηση των χθεσινών "μέτρων"...

Ευλογία είναι...

... να φτάνεις τα 80 και να έχεις την ενεργητικότητα,τη διάθεση και το ταλέντο να φτιάχνεις ταινίες όπως το Gran Torino ή το Letters from Iwojima αποδεικνύειοντας οτι κάθε ρυτίδα του προσώπου σου κερδήθηκε μέσα από βαθιές εμπειρίες και πρόσθεσε σοφία...
...να αισθάνεσαι οτι η εποχή σου έχει παρέλθει και αντί να γκρινιάζεις πως "τίποτα δεν είναι σαν τις παλιές καλές μέρες" να στοχάζεσαι γόνιμα πάνω στα σύγχρονα προβλήματα καταθέτοντας ταινίες σαν το Mystic River, το Million Dollar Baby ή την τωρινή...
...να αφήνεις το ανεξιχνίαστο βλέμμα/πρόσωπο που σε έκανε διάσημο να γεράσει όμορφα,επιτρέποντας παράλληλα ένα ανεπαίσθητο αλλά σημαίνον μειδίαμα όταν οι βεβαιότητες και τα στερεότυπα μιας ζωής ανατρέπονται από την απτή πραγματικότητα(Walt Cowalski, Gran Torino)...
....Να είσαι το αρχέτυπο του σκληρού μπάτσου ή του cowboy των spaghetti western και όχι μόνο να μην εξαργυρώνεις την φήμη και το πρόσωπό σου στο Λας Βέγκας ή σε πάντα διψασμένα για αληθινές διασημότητες τηλεοπτικά σόου ή την Πολιτική,αλλά να ασκείς ήρεμα και χωρίς φανφάρες την πιο αδυσώπητη κριτική στο "αμερικάνικο όνειρο" μέσα απ το- όλο και καλυτερο- έργο σου(Million Dollar Baby)...
...να αποκαθηλώνεις τους ρόλους που σε έκαναν διάσημο αντιτάσσοντας στην βία την Θυσία (Gran Torino) ή διερευνώντας τη (συχνά χαώδη...) απόσταση ανάμεσα στην Αλήθεια και τον Μύθο της(Flags of our Fathers)...
...να έχεις το ταλέντο αλλά και την τύχη να εμπλουτίσεις την κληρονομιά που θ'αφήσεις πίσω σου με ταινίες όπως αυτές που μας χάρισε ο Eastwood στην 6η και 7η 10ετία της ζωής του... .
..και τελικά να λες το "αντίο" στην καριέρα σου ως ηθοποιός με μια παράσταση,τόσο απόλυτη ,τόσο γνήσια,σαν αυτή ως Γουώλτ Κοβάλσκυ,όπου κάθε ρυτίδα,κάθε δυσκολία να πείσεις το (καλοδιατηρημένο) 80χρονο σώμα σου να σηκωθεί ή να κινηθεί,η ίδια η δυσοίωνη βραχνάδα στη φωνή σου μοιάζουν κομμένες και ραμμένες για τον ρόλο...
...και να αποχαιρετάς το βουρκωμένο από δέος ανά τον κόσμο κοινό σου μ'ένα τραγούδι τόσο όμορφο όσο και σοφό,όσο αυτό...

So tenderly
Your story is
Nothing more
Than what you see
Or What you've done
Or will become,

Standing strong
Do you belong
In your skin
Just wondering...

Your world Is nothing more
Than all
The tiny things
You've left Behind...

Αντάξιο ίσως γενικότερου" farewell",'εστω και just in case...