ΜΕΦ:Η κοινή συνιστώσα όλων των υποψηφίων...

Ένα χρόνο μετά τις πλαστές ελπίδες (για τους αφελείς..) των εκλογών της 4/10/09
εχουμε τη "χαρά" να μετέχουμε και πάλι στο μοντέρνο άλλοθι της επίπλαστης Δημοκρατίας:
εκλογές,Δημοτικές τούτη τη φορά,όπου σε κάθε Δήμο δεκάδες συμπολίτες μας ποζάροντας σε πόζες μελετημένες να υποδηλώνουν ηγεσία,στοχασμό,σοβαροφάνεια,προσφέρονται...αφιλοκερδώς να σώσουν τις γειτονιές τους ανταποκρινόμενοι στο υψηλό κάλεσμα για το οποίο (ειναι σίγουροι ότι..) η Μοίρα τους προόριζε...
Τούτη τη φορά έχουμε γεμίσει και "ανεξάρτητους" υποψηφίους: βλέπετε,σε τούτους τους ρευστούς καιρούς εκεί που τα μεγάλα κόμματα δεν είναι καθόλου σίγουρα για τις επιδόσεις τους αποφεύγουν να "χρίσουν" υποψήφιο πετυχαίνοντας ταυτόχρονα 2 στόχους-και τις εσωκομματικές ίντριγκες αποφευγουν σε κάποιο βαθμό,και νομίζουν οτι δεν θα χρεωθούν ηχηρές ήττες,μια και αυτές θα χρεωθούν σε πρόσωπα κι όχι σε κόμματα...Φυσικά,πίσω απ τις κουίντες οι κομματικοί μηχανισμοί έχουν πάρει το μήνυμα ποιόν απ τους "συμπαθώντες ανεξάρτητους" πρέπει να υποστηρίξουν.
Σχεδόν όλοι οι υποψήφιοι πάντως,όλων των κομμάτων, προέρχονται απ την ίδια συνομοταξία:
Ματαιόδοξοι
Εξουσιομανείς
Φιλοχρήματοι

Για την ικανοποίηση αυτών των αναγκών τους ζητούν την ψήφο μας...

Ετσι τρώγονται τα Λεφτά των Ταμείων!

Προσέξτε τι θα πει εκπορνευμένη δημοσιογραφία και πως τρώγονται τα λεφτά των συντάξεων μας:
"Ένα άλλο δρόμο για τη δημιουργία κρατικού πυλώνα, με συμμετοχή ιδιωτών, και κυρίαρχα τα υγιή ασφαλιστικά ταμεία, δείχνει ο πρόεδρος της Attica Bank κ. Γιάννης Γαμβρίλης.
Με τη διαφορά ότι η δική του πρόταση δεν «βλέπει» συνενώσεις μεταξύ κρατικών τραπεζών, αλλά τα τρία υγιή ασφαλιστικά ταμεία, που βρίσκονται κάτω από την ομπρέλα του ΕΤΑΑ (Τομέας Ασφάλισης Νομικών) ήτοι: ΤΣΜΕΔΕ (ταμείο μηχανικών), Ταμείο Νομικών και ΤΣΑΥ, να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο της Τράπεζας Αττικής.
Τα ταμεία του ΕΤΑΑ έχουν ρευστά διαθέσιμα της τάξης των 6 δισ. ευρώ, τα οποία είναι κατατεθειμένα στην Τράπεζα της Ελλάδος. Το ΤΣΜΕΔΕ -που έχει χαρακτηριστεί ως το πλέον υγιές ασφαλιστικό ταμείο της Ευρώπης- κατέχει το 43% της Αττικής. Το ΕΤΑΑ, διαθέτει λοιπόν τους πόρους για να αποκτήσει το 42% της Αττικής που κατέχουν το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Το ΕΤΑΑ θα έχει έτσι το 85% της Τράπεζας Αττικής (το υπόλοιπο 15% είναι ήδη στην αγορά) και αυτή με τη σειρά της θα μπορέσει να προχωρήσει σε εξαγορές και απορροφήσεις άλλων μικρότερων τραπεζών. "

Αν μέχρι εδώ διακρίνατε μόνο ενα "επιχειρηματικό σχέδιο",υποθέτω οτι πιστεύετε και στον ΑηΒασίλη και την Σταχτοπούτα.Ο απίθανος αυτός κύριος,κομματικά διορισμένος "manager",προτείνει να παιχτούν τα συνολικά διαθέσιμα του ΕΤΑΑ,και ιδιως του ΤΣΜΕΔΕ, σε μια πρόσκαιρα βολική για την κυβερνηση ζαριά,επενδύοντας σε μια παγκοσμίως άγνωστη Τράπεζα μιας υπό χρεωκοπία χώρας,εν μέσω παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης!!!
Και παραμένει στη θέση του!!!Δεν έχει ακούσει για διαφοροποίηση,για μοίρασμα κινδύνων, για ανάγκη ύπαρξης μετρητών για να καλυφθούν οι από 10ετίες ανειλημμένες υποχρεώσεις του Ταμείου απέναντι στους αιμοδότες του,τους ασφαλισμένους...
Γρηγορείτε απέναντι σε τετοια κοπρόσκυλα !

ΥΓ. Η "δημοσιογράφος" κ.Καραγεώργου που παραθέτει έτσι ασχολίαστα την ρηξικέλευθη πρόταση του κ.Προέδρου το έχει ξανακάνει,μοστράροντας σαν είδηση τα "συνταξιοδοτικά" των ασφαλιστικών εταιρειών,που ονειρεύονται την δόξα της Ασπίδος.Άξιος ο πρόσθετος "μισθός" της!

Κατηγορίες γυναικών με όρους Πληροφορικής

Αντί να σχολιάσω κάτι απ τα συνήθη καταθλιπτικά που συμβαίνουν στον ελληνικό χώρο προτιμώ να ξεκινήσει η βδομάδα με χαμόγελα...
Εχουμε και λέμε....

Γυναίκα DIAL-UP: γυναίκα με αργή και δύσκολη πρόσβαση.
Γυναίκα DSL: γυναίκα με γρήγορη πρόσβαση, αρκεί να διαθέτεις τους απαραίτητους πόρους.
Γυναίκα SERVER: γυναίκα πάντα απασχολημένη όταν τη χρειάζεσαι.
Γυναίκα WINDOWS: όλοι παραδέχονται ότι δεν λειτουργεί καλά αλλά δεν μπορούν να κάνουν χωρίς αυτή.
Γυναίκα LINUX: γυναίκα ελεύθερων αρχών, που δεν χρειάζεσαι λεφτά για να την αποκτήσεις, αλλά απαιτεί πολύ διάβασμα για να συνεργάζεστε απρόσκοπτα.
Γυναίκα D.Ο.S.: όλοι την έχουν χρησιμοποιήσει έστω και μία φορά, αλλά κανείς δεν την θέλει πια.
Γυναίκα BACKUP: είχατε πιστέψει ότι διέθετε όλα όσα σας χρειάζονται, αλλά τη κρισιμότερη στιγμή πάντα κάτι έλειπε.
Γυναίκα SCREENSAVER: αν και δε χρησιμεύει σε τίποτα, είναι διασκεδαστική.
Γυναίκα MULTIMEDIA: τα κάνει όλα να φαίνονται όμορφα.
Γυναίκα RAM: μόλις χωρίσετε, ξεχνάει όλα όσα έχετε κάνει μαζί.
Γυναίκα HARD-DISK: θυμάται τα πάντα ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.
Γυναίκα MOUSE: λειτουργεί μόνο αν τη χτυπάς και την κακομεταχειρίζεσαι.
Γυναίκα PASSWORD: νομίζεις πως είσαι ο μόνος που τη γνωρίζει, παρ’όλο που την γνωρίζει κι ο άλλος μισός πληθυσμός.
Γυναίκα MP3: θέλουν όλοι να την «κατεβάσουν» από άλλους άνδρες
Γυναίκα VIRUS: γνωστή και ως σύζυγος, έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις, εγκαθίσταται και καταναλώνει όλα τα αποθέματα. Αν επιχειρήσεις να την απεγκαταστήσεις, αναγκαστικά θα χάσεις κάποια ?αρχεία, αν δεν προσπαθήσεις θα χάσεις τα πάντα
Γυναίκα E-MAIL: τα 9 στα 10 από αυτά που σου λέει, είναι εντελώς άχρηστα
Γυναίκα Service Pack: Μοιάζει με την πρώην σου αλλά υποτίθεται ότι έχει λιγότερα προβλήματα. Τελικά ανακαλύπτεις ότι έχει διαφορετικά.
Γυναίκα browser: Της εμπιστεύεσαι την πιστωτική σου;;;
Γυναίκα trojan: Μεταμφιέζεται σε μια γλυκιά και καλή κοπέλα για να τη βάλεις σπίτι σου. Μόλις μπει δείχνει τον πραγματικό της εαυτό.
Γυναίκα antivirus: Είναι η γυναίκα που σου έρχεται μετά την γυναίκα virus -ενίοτε και πριν από αυτή.
Γυναίκα firewall: Δεν ανταποκρίνεται σε οποιαδήποτε προσπάθεια επικοινωνίας μαζί της.
Γυναίκα wikipedia: Ξέρει πολλά κόλπα, αλλά δεν είσαι σίγουρος ποιος της τα έμαθε και αν τα κάνει σωστά.
Γυναίκα netmod: Στη φορτώσανε με προξενιό.
Γυναίκα outlook : Είναι ανοιχτή σε όλα!
Γυναίκα scanner: Στην αρχή την ήθελες πολύ. Τελικά δεν τη χρησιμοποιείς και τόσο συχνά.
Γυναίκα laptop: Σε ακολουθεί όπου πας.
Γυναίκα desktop: Την αφήνεις σπίτι σου να κάνει δουλειές και βγαίνεις με τους κολλητούς σου! Σε περιμένει αναμμένη!

Η Ελλάς,Ορθία...

Γιώργος-'ΔΝΤ"-Παπανδρέου: "Κρατήσαμε όρθια την Ελλάδα"

Είναι κι αυτός ένας τρόπος για να περιγράψεις τι έκανες George...
Sorry για τον αυτόματο συνειρμό...

...Ο Σάντσο Πάντσα κατά της Ακρίβειας...

"Πόλεμο» κατά της ακρίβειας, της κερδοσκοπίας και της αισχροκέρδειας κήρυξε χθες κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, προσδιορίζοντας με αυτόν τον τρόπο ως κύρια προτεραιότητά του τον έλεγχο του υψηλού πληθωρισμού."

Να υποθέσει κανείς οτι ο μαθημένος στους πολέμους κ.Χρυσοχοίδης θα πολεμήσει κατά του λιγδωμένου θεματοφύλακα του Μνημονίου και των αφεντικών του,βασικών υπεύθυνων για την εκτόξευση των τιμών και του πληθωρισμού με την αυτοκτονική φοροεπιδρομή στα πάντα που καταβυθίζει την χώρα?

Γιατί πριν απ τα αλεπάλληλα πακέτα "μέτρων",και παρά τα καρτέλ και τις δομικές δυσλειτουργίες και αγκυλώσεις ο πληθωρισμός ήταν για χρόνια μεταξύ 2 και 3 %...
Επίσης,το 2008 τα έσοδα του κράτους απ τα τέλη ταξινόμησης των αυτοκινήτων ήταν 1,5 δις,και το 2010 μετά τις εμπνευσμένες φορομπηχτικές κινήσεις του "πιο πετυχημένου υπουργού"(σύμφωνα με τα παπαγαλάκια του ΔΟΛ και του Μπόμπολα..) ζήτημα είναι αν θα φτάσουν τα 750 εκ...Υστέρηση εσόδων όση αναμένουν να καλύψουν εκτοξεύοντας το πετρέλαιο θέρμανσης σε διπλάσια τιμή!!!
Κατακαημένοι συνέλληνες...θα πληρώνουμε φόρο ηλιθιότητας στα πάντα μόνο και μόνο λόγω διαβατηρίου...

Doomed...

Μία σύγκρουση που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί» είναι ο τίτλος της σημερινής τραγωδίας στην Κρήτη: Αν τα δύο μαχητικά αεροσκάφη F-16C/D Block 52+ της 340 Μοίρας ήταν εξοπλισμένα με Σύστημα Απεικόνισης Μάχης AACMI (Αutonomus Air Combat Maneuvering Instrumentation), ο διαγωνισμός για την προμήθεια του οποίου έχει ακυρωθεί τέσσερις (!) φορές από το 2001 είναι πολύ πιθανό ότι δεν θα είχε συμβεί ποτέ το δυστύχημα που έχει βυθίσει στο πένθος την Π.Α..

Το κόστος του AACMI στον ΕΜΠΑΕ 2011-2015 δεν ξεπερνά το ένα έκτο του κόστους ενός F-16, μόλις 10 εκατ. ευρώ. Δηλαδή όσο ζημιώνει το δημόσιο ο ΟΣΕ επί τρεις ημέρες! Η δαπάνη αυτή είναι ότι έχει απομείνει μετά από μία δεκαετία περικοπών ενός προγράμματος που θα εξασφάλιζε όσο το δυνατόν πιο ασφαλή και με μειωμένους κινδύνους, εκπαίδευση στις αερομαχίες.

Το αρχικό πρόγραμμα ήταν 35 εκατ. ευρώ (όσο κοστίζει το μισό F-16) για το σύνολο των Πτερύγων της Π.Α. Τα συστήματα αυτά διαθέτουν coalition avoidance (προειδοποιητή σύγκρουσης) και συλλέγουν σε νανοδευτερόλεπτα τα δεδομένα της αερομαχίας και εκπέμπουν στον χειριστή προειδοποιητικό σήμα επερχόμενης σύγκρουσης βάσει του φακέλου πτήσης των δύο αεροσκαφών. Επίσης μεταδίδουν σε πραγματικό χρόνο στο Κέντρο Ελέγχου της Πτέρυγας ακριβή εικόνα της
άσκησης.

Αν είναι πράγματι έτσι,και αν αληθεύουν οι καταγγελίες Παπαγιάννη που μου μετέφεραν για κόστος ανάπτυξης ...ιστοσελίδων του αμαρτωλού Υπουργείου Μεταφορών...22 εκατομ.ευρώ(!!!),(μετά απ το περίφημο site της Βουλής του 1 ψωροεκατομυρίου),τότε τα συμπεράσματα είναι προφανή,δεν είναι?
Δεν υπάρχει σωτηρία για αυτήν την χώρα...

...Και διηγώντας τα να κλαίς...

Χρειάστηκε να διαβάσω την συγκλονιστική συνέντευξη της παλιάς μαραθωνοδρόμου Μαρίας Πολύζου στο 'Κ" της Καθημερινής για να συνειδητοποιήσω (όπως και πλείστοι άλλοι φαντάζομαι...) ότι φέτος κλείνουν 2500 χρόνια απ τη μάχη του Μαραθώνα,μάχη,που πέρα απ τη εθνικιστική υπερηφάνεια που πιθανόν να μας προκαλεί η επικράτηση των προγόνων μας,θεωρείται-διεθνώς- κομβικής σημασίας για την εξέλιξη του δυτικού πολιτισμού,μιας και επέτρεψε την συνέχιση του "ελληνικού θαύματος" και αργότερα την μεταλαμπάδευση του στην Δύση,μέσα απ την αφομοίωση απ τους Ρωμαίους... Η 42χρονη Ελληνίδα (με το "Ε" δικαιολογημένα Κεφαλαίο...) κατόρθωσε να επαναλάβει τον άθλο του Φειδιπίδη τρέχοντας απ την Αθήνα στην Σπάρτη και πάλι πίσω,διανύοντας περίπου 540 χλμ σε έξι μέρες,δηλ.90 χιλιόμετρα/μέρα,και μάλιστα δίχως ιατρική υποστήριξη ή σπόνσορες...

"Στο μαραθώνιο,ο αθλητής παλεύει και με το Νού,που δεν σταματά ποτέ...Στα 100 ή τα 200 μέτρα τι να σκεφτείς?Στο μαραθώνιο ο νούς αγωνίζεται για δυόμιση ώρες ενώ το σώμα υποφέρει.Καποια στιγμή ο νους αρχίζει να γίνεται επίμονος,σου τριβελίζει το μυαλό.
"Σταμάτα,δεν αντέχω άλλο,θα με καταστρέψεις"αυτό επαναλαμβάνει...
Ανάμεσα σε νου και σώμα,την διαφορά κάνει τότε η ψυχή "

(Όποιος έχει τρέξει έστω και λίγο κι έχει νιώσει μετά από λίγες προπονήσεις το "σπάσιμο" των αόρατων δεσμών που τον κρατούσαν μέχρι τότε περιορισμένο,την υπέρβαση του Νου,που ξαφνικά σου επιτρέπει να διανύσεις υπερδιπλάσια από χτες απόσταση,μπορεί να διαισθαθεί-έστω και λίγο- τι κρύβουν αυτά τα λόγια...)


Ακούσατε εσείς κάτι για την επέτειο αυτή ή για το μοναχικό κατόρθωμα της ατσάλινης ρομαντικής αθλήτριας?Μπορείτε να φανταστείτε τι εκδηλώσεις θα οργανώνονταν αν είχαν να εορτάσουν τέτοια σπουδαία επέτειο οι ΗΠΑ πχ. ή η Γαλλία,Αγγλία?Τι τουριστικό promotion θα αποτελούσε,τι εκθέσεις τέχνης,παραστάσεις,ομιλίες θα διοργανώνονταν με θέμα την κομβική αυτή μάχη,και χωρίς βεβαίως να αφήσουν οικονομική ζημιά όπως συνηθίζεται με αναλογες εκδηλώσεις που "γαλαντόμα" αναλάμβανε το Ελλην.Δημόσιο?
Αν υπήρχε στοιχειώδης φαντασία και όραμα στην Κυβέρνηση, ο Υπ.Πολιτισμού θα είχε προσεγγίσει τα μεγάλα αμερικανικά studios (με την βοήθεια και των πολυαριθμων ελλην.καταγωγής υψηλόβαθμων στελεχών) και θα είχε προσφέρει κίνητρα και διευκολύνσεις για το γύρισμα ταινιών που θ'αποτελούσαν την καλύτερη δωρεάν διαφήμιση για την κατασυκοφαντημένη εσχάτως χώρα μας.Καλλιτέχνες όπως ο Jean Michel Jarre και ο "δικός μας" Vangelis ή ο Nyman θα καλούνταν να διαγωνιστούν με έργα εμπνευσμένα από την σπουδαία επέτειο,η Ελλάδα θα ζούσε το καλοκαίρι της στον αστερισμό ενός παρατεταμένου 4μηνου πολιτισιτικού αφιερώματος που θα την τοποθετούσε στο επίκεντρο των must see ευρωπαικών πολιτιστικών τεκταινομένων,με όλα τα συνακόλουθα οφέλη,και οικονομικά αλλά κυρίως σε επίπεδο προφίλ χώρας...
Αλλά που τέτοια φαντασία,όταν το όραμα των κυβερνητών περιορίζεται στην λήψη της επόμενης δόσης του ΔΝΤ-δανείου...Στις κάλπικες εποχές που ζούμε,τέτοιους κάλπικους κυβερνήτες μας επιτρέπουν να 'επιλέγουμε"...

Homo Disconnectus

Δεν το περίμενε τόσο εύκολο...
Αυτός,ο "εξαρτημένος" απ το internet και την ενημέρωση,τα blogs και το downloading,την αναζήτηση κάθε λογής πληροφοριών,απ το ποιός έγραψε την μουσική για την τάδε ταινία
ως τις κριτικές για το μοντέλο αθλητικού παπουτσιού που σκόπευε ν'αγοράσει,να μείνει δίχως συνδεση στις διακοπές για τρεις ολόκληρες εβδομάδες?
Η αλήθεια είναι οτι είχε προσπαθήσει να ικανοποιήσει την "έξη" του.
Είχε προσπαθήσει να βρει το μαγικό stickάκι που θα του χάριζε μερικές ώρες ασύνδετης σύνδεσης στας εξοχάς,για να διαπιστώσει οτι οι απίθανοι διαφημιζόμενοι του 'γρυλορούτερ" διέθεταν εκατομύρια για τηλεοπτ.διαφήμιση και από μόνο 1(ένα!)πακέτο σύνδεσης ανά κατάστημα,οπότε ποιός απ τους "εξαρτημένους" σαν αυτόν να πρωτοπάρει?
Μη διατεθειμένος να ξαναζήσει τις τραγελαφικές ιστορίες "μέσου" που χρειαζόταν να βάλει κανείς για ν'αποκτήσει τηλεφωνική σύνδεση κατά τη 10ετία του 80/αρχές 90,τους ενέταξε κι αυτούς στη μακρά σειρά των νεοελληνικών γελοιοτήτων και ανεχώρησε για τις διακοπές του με το κεφάλι ψηλά και το netbook "ασύνδετο"...

Το περίεργο είναι οτι απ'όταν εγκαταστάθηκε στο νησί έκοψε και τους παραδοσιακούς τρόπους ενημέρωσης: τηλεόραση μονίμως κλειστή,πλήρης απουσία εφημερίδων,ακόμα
και αθλητικών-η επιτομή της θερινής αποχαύνωσης!-έφτασε ακόμα στο σημείο να απέχει και απ το ιντερνετ καφέ του νησιού,που γέμιζε φυσικά από 15χρονους "πολεμιστές" εικονικών κόσμων...
Ακόμα και το κινητό έμενε μακρά χρονικά διαστήματα κλειστό,παρά την επαγγελματική του σημασία...έτσι κι αλλιώς από κει που ήταν δεν μπορούσε να κάνει και πολλά πράγματα.
Βυθίστηκε στην χαλαρωτική θερινή του ρουτίνα-μπάνιο ως τις 2,ελαφρύ μεσημεριανό,λίγο διάβασμα που συχνά έφερνε μια αναζωογονητική σιέστα (απ την οποία το εκπληκτικό ήταν ότι συνερχόταν φυσικά και δίχως τον τραυματικό ηχητικό βιασμό ενός ξυπνητηριού όπως τους υπόλοιπους 11 μήνες του χρόνου),καφέ,βόλτα ή απογευματινό μπάνιο,παιχνίδι με τα παιδιά,πριν το gran finale,τη νυχτερινή βόλτα ή έξοδο,στόχο και απωθημένο όλων των "αλυσοδεμένων" με high tech,επίχρυσες αορατες αλυσίδες μοντέρνων homo asticus...

Άλλες χρονιές θα βαριόταν μια τέτοια ρουτίνα...Όχι φέτος,όχι με το τραυματικό ψυχολογικό roller coaster που είχε ζήσει όλη τη χρονιά ως υπήκοος του Ελλαδιστάν και του "λεφτά υπάρχουν" Liar King...Η επανάληψη της ρουτίνας,το άδειασμα του μυαλού απ την ανούσια υπεπληροφόρηση,η φυσική άσκηση και τα γεμάτα γλυκούς χυμούς καλοκαιρινά φρούτα,η αποχή από τις τραυματικές 'ειδήσεις" και η άγνοια των νεώτερων "κυβερνητικών πρωτοβουλιών" ήταν το βάλσαμο που χρειαζόταν η ταραγμένη του ψυχή...

Το έβλεπε άλλωστε,καθημερινά ολόγυρά του:αλαφιασμένοι όλοι οι συμπατριώτες του,έτοιμοι για καβγά δια ασήμαντον αφορμή,πολύ λιγότερο ανεκτικοί απ'οτι πάντα θυμόταν,και πολύ πιο μετρημένοι με τα βιαίως μειωμένα νομίσματά τους.Ίσως εκείνοι να μην είχαν κόψει-έστω και πρόσκαιρα- τους δεσμούς με τη ζοφερή "πραγματικότητα"...
Οι μέρες πέρασαν,χαλαρωτικές και πανομοιότυπες,και πλησίαζε το τέλος της ετήσιας φυγής...
Τα τηλεφωνήματα τα σχετικά με την δουλειά άρχισαν να πληθαίνουν,όταν θυμόταν να ανοίγει το κινητό.Ο ερχομός κάποιων φίλων εθισμένων στην "ενημέρωση" έφερνε άθελά του τα πρωτοσέλιδα εμπρός στα μάτια του.Άρχισαν οι τηλεφωνικές οχλήσεις για λογαριασμούς που είχε σχετικά καθυστερήσει η τακτοποίηση τους,μια και παρέμεναν εν αναμονή του παραλήπτη στην γραμματοθυρίδα του.

Μισόκλεισε τα μάτια του αλλάζοντας το βάθος εστίασης,εκεί όπου το γαλάζιο της θάλασσας μετέπιπτε αναπαίσθητα σε κείνο του ουρανού...η φαινομενική,'φουσκωμένη' ακινησία της θάλασσας κάτω απ το ανελέητο,διάχυτο πρωινό φως...απ το σακίδιο ακούστηκε και πάλι η μελωδία του ήχου κλήσης του κινητού δυνάστη.
Απρόθυμα ψαχούλεψε με το χέρι του τη θήκη και το ανέσυρε..στην οθόνη,φορτικό,το όνομα της ιδιοκτήτριας του γραφείου του...σίγουρα,η παραδόπιστη φάλαινα ήθελε να διασφαλίσει το νοίκι της,γνωρίζοντας πολύ καλά οτι το μέσα στα χρόνια διαμορφωθέν ποσό ελάχιστα πια συμβάδιζε με την μετά ΔΝΤ εποχή.
Το ραδιόφωνο ενός γειτονικού λουόμενου,συντονισμένο ατυχώς σε ειδησεογραφικό φερέφωνο,μιλούσε για την αποστολή των εκκαθαριστικών της εφορίας,των ΕΤΑΚ και των ΦΜΑΠ και άλλων καταδυναστευτικών ακρονυμίων.Προτίμησε να συντονίσει τ'αυτιά του στον βόμβο των τζιτζικιών ώστε η φωνή του εκφωνητή να γίνει ακατάληπτος θόρυβος.
Ξαναπέταξε το κινητό,αναπάντητο μέσα στην θήκη του σακιδίου,και εστίασε σένα ζεύγος γυναικείων οπισθίων,προκλητικά υπογραμμιζόμενων από τη στενή λουρίδα τυρκουάζ υφάσματος που υποτίθεται ότι τα κάλυπταν,όπου η ευτυχής σύμπραξη γονιδίων,διατροφής και γυμναστικής,είχε οδηγήσει σε μυστικιστικής τελειότητας καμπυλότητες.
Ναι, οι καμπυλότητες αυτές μιλούσαν σε κάτι το αρχέγονο μέσα του,ικανοποιούσαν κάποια παγκόσμια,έστω και λησμονημένη γεωμετρική σταθερά,κάτι σαν το π,ώστε θα μπορούσαν ν'αποτελέσουν το αντικείμενο σχεδόν θρησκευτικής λατρείας...
Σχεδόν...
Ναι,η πραγματικότητα μπορούσε να περιμένει ακόμα...

Η πιο ανθεκτική Ελληνική Τράπεζα...

Θερινά Αναγνώσματα, μέρος Ι

Τα τελευταία χρόνια συνήθιζα να ξεκινώ ένα αφιέρωμα στα βιβλία που διάβαζα το καλοκαίρι-κατεξοχήν εποχή διαβάσματος για μένα στην δροσιά και σιγαλιά της νύχτας-μόνο που συνήθως,λόγω έκτασης,έμενε ημιτελές,ώσπου οι έντονες εντυπώσεις απ τα αναγνώσματα να ξεθωριάσουν,οπότε και δεν ήταν πλέον δυνατόν να συμπληρωθεί η αναρτηση,διατηρώντας το ίδιο επίπεδο βιωματικής εμπειρίας και έτσι παρέμενε αδημοσιοποίητη.

Η διαδικασία συνήθως ξεκινούσε με μια βόλτα στην "Πολιτεία" για την μυστηριώδη,χαώδη διαδικασία με την οποία διαλέγω τα βιβλία που θα με συντροφέψουν στις διακοπές.
Λέω "μυστηριώδη",γιατί δεν αρκούν καλές κριτικές ή φιλικές συστάσεις για να διαλέξω ένα βιβλίο:θα πρέπει και το mood του βιβλίου όπως προκύπτει απ το οπισθόφυλλο ή τα (απ τον εκδότη)παρατιθέμενα σχόλια ομότεχνων,και μια τυχαία ανάγνωση ορισμένων παραγράφων του κειμένου να ταιριάζει με το εκάστοτε δικό μου,θα πρέπει να υπάρχει μια ποικιλία για να μην βαρεθώ(ούτε όλο υψηλή λογοτεχνία,αλλά ούτε μόνο ευπώλητα αστυνομικά ή μυστηρίου εποχής,ίσως και κανένα συνοπτικό λεύκωμα Τέχνης της Taschen...),θα πρέπει στην πρώτη,φευγαλέα,αυτή επαφή να μου κάνουν "κλικ" τα συγκεκριμένα βιβλία που τελικά θα επιλέξω...Και παρ'οτι σπάνια έχω μετανιώσει για τις επιλογές μου,ο διαθέσιμος χρόνος ή οι ψυχικές αναγκες που δημιουργούνται κατά την διάρκεια των διακοπών δεν διασφαλίζουν οτι θα διαβαστούν όλα σχεδόν τα επιλεγέντα αναγνώσματα...Κάποια μεταπίπτουν στην κατηγορία των 'επιλαχόντων" περιμένοντας μια δεύτερη ευκαιρία.

Κάπως έτσι,την ΄"Υγιεινή του Δολοφόνου" της Αμελί Νοτόμπ, την είχα αγοράσει όταν πρωτοβγήκε,το 2005 νομίζω,παρακινημένος και από διθυραμβικές κριτικές,αλλά για λόγους αποκλειστικά σχετιζόμενους με την τότε ψυχοσύνθεσή μου δεν είχα κάνει καν τον κόπο να διαβάσω τις 1-2 πρώτες σελίδες,αφήνοντας το,παραπονεμένο,να περιμένει την αλλαγή της μοίρας του στην βιβλιοθήκη μου.Και στην περίπτωση του συγκεκριμένου βιβλίου,αυτό είναι καθοριστικό,αφού αν ξεκινήσει κανείς την ανάγνωση,δύσκολα θα το αφήσει πριν το τέλος,
κάτι σαν μια πιο intellectuelle "Νόσο του Πορτνόυ"(Philip Roth),μια απολαυστικά "κακοήθη" αναμέτρηση διανοιών,ένα ανελέητο λεκτικό και πνευματικό πινγκ πονγκ ανάμεσα στην φθίνουσα λογοτεχνική διάνοια και την "πληροφορημένη" δημοσιογράφο-νέμεση του.

Φέτος,παρακινημένος και απ την σύσταση του ευρυμαθούς δικτυακού φίλου celin,ανασύρθηκε απ την λήθη και η αναγνωστική θερινή περίοδος ξεκίνησε μεγαλοπρεπώς με αυτό,το πρώτο(!) έργο της γαλλόφωνης Βελγίδας-πολίτη του κόσμου,που σε αφήνει να αναρωτιέσαι για τι θα είναι ικανή καθώς θα ωριμάζει...
Μια απορία μόνο: πως εξηγείται η ροπή των Γαλλόφωνων συγγραφέων προς την διαστροφή? απ τον Ντε Σαντ ως τον σύγχρονο Πασκάλ Μπρυκνέρ.κι απ τον (αυθεντικό)Σελίν ,στον οποίον κάνει γενναίες αναφορές ο ήρωας της Νοτόμπ,Πρετεξτά Τας,ως την ίδιαν,η εξώθηση των ορίων πέρα από κάθε φαντασία μοιάζει γαλλικό ζητούμενο:
να είναι συνέπεια αιώνων ευζωίας,απαλλαγμένης απ τους προτεσταντικούς ηθικούς καταναγκασμούς?

Για τη συνέχεια έψαχνα κάτι πιο εύπεπτο,κάποιο μυθιστόρημα μυστηριου,ίσως εποχής,κάτι σε πιο λεπτοδουλεμένο και πιστευτό Dan Brown,στο στυλ του "Εκκλησιαστή" ή του πλήθους των μεσαιωνικής θεματολογίας βιβλίων που είχαν γίνει της μόδας τα τελευταία χρόνια.
Έχοντας παρακαταθήκη από πρόσφατο δώρο το "Μυστικό της Στοάς" του Ισπανού Γκονθάλο Χινέρ(εκδ.Πατάκη)για ατι άλλο: δυστυχώς,η αφηγηματική ικανότητα του Χινέρ υπολείπεται παρασάγγας αυτής του αγαπημένου πχ.Ρεβέρτε,αλλά και οι 400+ σελίδες του βιβλίου δεν κρύβουν κανένα μυστικό.Μόνο μια σειρά φόνων με παράξενους συμβολιδσμούς,την υπαιτιότητα των οποίων,υποτίθεται οτι συσκοτίζει ηθελημένα ο συγγραφέας,και μια αδρά και μάλλον άτεχνα φιλοτεχνημένη 'εικονογραφία" της Ισπανίας της Ιεράς Εξέτασης και του Φερδινάνδου.Η εμφορούμενη από αισιόδοξη προσδοκία επιμονή του αναγνώστη,οτι δεν μπορεί,κάπου παρακάτω,ο συγγραφέας θα απογειώσει την πλοκή,δεν ανταμείβεται τελικά...

Τόσο πολύ αισθάνθηκα ότι έχασα τον χρόνο μου,που αποφάσισα το επόμενο βιβλίο που θα έφερνα απ την Αθήνα να είναι non fiction,ώστε να κερδίσω τουλάχιστον κάτι σε γνώσεις...
Μέχρι που το βλέμμα μου έπεσε στο σεμνό,'Η Θάλασσα",του Ιρλανδού Τζόν Μπάνβιλ(εκδ.Καστανιώτη),με την κόκκινη κορδέλα του νικητή του Booker Prize του 2005,που η σύζυγος είχε αγοράσει πέρσι δίχως όμως να ετυμηγορήσει διθυράμβους.
Πιθανόν να βοήθησαν αι οι συνειρμοί με το εσωτερικό "Στην Ακτή" του ΜακΓιούαν που είχα διαβάσει 1-2 χρόνια πριν,πάντως το "κλικ" έγινε,και απ τις πρώτες σελίδες ήταν σαφές ότι μόλις είχα κάνει την γνωριμία ενός μεγάλου σύγχρονου λογοτέχνη.Παρ'ότι δεν αρέσκομαι στις σχοινοτενείς περιγραφές,ο Μπάνβιλ είναι μάστορας στο να ζωντανεύει μπρος στα μάτις του αναγνώστη σκηνικά εκπληκτικά λεπτομερή ,τόσο οπτικά όσο και ακουστικά και οσφρητικά,και πάνω που αρχίζει να κουράζει,να προκύπτει από φαινομενικά ασήμαντα εξωτερικά στοιχεία μια αναπάντεχη τεκτονική εσωτερική συνειδητοποίηση.
Παράδειγμα?
"Ετσι ακριβώς προέβλεπα τον μελλοντικό εαυτό μου:σαν εναν άνθρωπο με βολικά ενδιαφέροντα και ελάχιστη φιλοδξία,καθισμένο σένα δωμάτιο ακριβώς όπως ετούτο εδώ,σκύβοντας μπρος στο τραπεζάκι μου,αυτή αριβώς την εποχή,που ο χρόνος φθίνει προς τη δύση του με ήπιες καιρικές διαθέσεις,που τα φυλλα κυλούν τρεχάτα,το φως της ημέρας ξεθωριαζει ολοένα και οι λαμπες των δρόμως ανάβουν μόλις 1/10 του δευτερ/του νωρίτερα κάθε βράδυ που περνάει,Ναι,έτσι φαναζόμουν την ενήλικη ζωή,σαν ενα παρατεταμένο εύκρατο φθινόπωρο,μια κατάσταση γαλήνης και συναισθηματικής ουδετερότητας,όπου τίποτε δεν έχει απομείνει από την ακατέργαστη αμεσότητα της παιδικής ηλικίας,την μόλις υποφερτή,όπου όλοι οι γρίφοι που με βασανιζαν τοτε έχουν πια λυθεί,όλα τα μυστήρια έχουν αποκαλυφθεί,όλα τα ερωτήματα έχουν απαντηθεί και όπου οι στιγμές πέφτουν σαν ψιχάλες,κυλούν σχεδόν απαρατήρητες,η μια χρυσή στάλα μετά την άλλη,μέχρι την τελευταία,τη νεκρική...."
'Οπως και η "Ακτή" του Μακ Γιούαν,είναι ένα "εσωτερικό" βιβλίο,χωρίς πλοκή,μια επανβάπτιση στη Μνήμη μετά το θάνατο αγαπημένου προσώπου,ένα περίτεχνα φαινομενικα τυχαίο "μπες βγες" ανάμεσα στις παιδικές μνήμες και τις πρόσφατες,της Απώλειας,που ενοποιείται και ανυψώνεται από θραύσματα συνειδητοποίησης όπως το παραπάνω και την λυρική και ακριβόλογη πρόζα του Μπάνβιλ.
Δύσκολο?
You bet,αλλά αν βοηθά,ήδη έσπευσα-πριν τελειώσω ετούτο-να προμηθευτώ το τελευταίο του,"Άπειροι Κόσμοι",πάλι μεταφρασμένο απ τις εκδόσεις Καστανιώτη,για το οποίο οι κριτικές ισχυρίζονται οτι είναι απ τα σημαντικότερα μυθιστορήματα της τελευταίας 10ετίας .

ΠΑ.ΠΑ.ΡΙ.Α ολκής....

ΠΑ.ΠΑ.ΡΙ.Α =Παναθηναική Παλλαική Ριζοσπαστική Αριστερά)

Εάν κάποιος αμφέβαλλε για τη διανοητική...ολιγάρκεια του Τζίγγερ κρίνοντας απ τα πεπραγμένα της προηγούμενης θητείας του σήμερα θα έλαβε την πιο πειστική επιβεβαίωση: ότι άσχετα απ το όνομα,τα χρήματα,τις σπουδές που αυτά αγοράζουν,υπάρχει κάποιο θεμελιώδες,κομβικό σφάλμα στον αλγόριθμο της σκέψης του ώστε ενώ με τα ίδια δεδομένα όλοι βγάζουν ως απαντήσεις το Α ή άντε,το Β,αυτός,κάθε φορά,θα ανακοινώνει αυτάρεσκα το ...W!!!

10 Μέρες μας έχει πρήξει ο επικοινωνιακός του μηχανισμός για τον "Πρόεδρο Κοινής αποδοχής" που θα ενώσει και θα ενθουσιάσει τον κόσμο,για να μας εμφανίσει αυτό το κακόγουστο αστείο ενός άσχετου με τον αθλητισμό πρώην πολιτικού που έχοντας κλείσει τον πολιτικό κύκλο του,δεν έχει πρόβλημα να παραδεχθεί αυτό που πάντοτε,πιθανώς,υπήρξε:το φαινομενικά αριστερό δεκανίκι της εγχώριας φεουδαρχίας,πάντοτε έτοιμο να ευχαριστήσει τα 'αφεντικά" που τον ξεχώρισαν απ την υπόλοιπη πλέμπα.
Το ότι ο ίδιος αποδέχθηκε ευχαρίστως τον ρόλο της "γλάστρας" σ'εναν ιδιάζοντα χώρο,για τον οποίον τίποτα στην προηγούμενη ζωή του δεν τον έχει προετοιμάσει,είναι ο ψυχιατρικός ορισμός του 'εθισμένου στην δημοσιότητα/σε κάποιο αξίωμα",άλλως πως,"Ψώνιου"...
Υπενθυμίζω οτι μετά το πρωτόγνωρο,προ 2ετίας,συλλαλητήριο που-αν και αγνοήθηκε προκλητικά απ τα διαπλεκόμενα ή ελεγχόμενα ΜΜΕ-οδήγησε στην πολυμετοχικότητα, η αρχική απάντηση του υιού-μεγαλομετόχου ήταν η αλήστου μνήμης ανακοίνωση εκείνου του νεφελώδους...Αμοιβαίου Κεφαλαίου Ποδοσφαιριστών,που θα ανακάλυπτε ο ίδιος και...οι συνεργάτες του,και στο οποίο θα μπορούσαμε..να επενδύσουμε όλοι!
Έπρεπε από τότε να είχαμε όλοι πειστεί για το ανήκεστο της βλάβης...

Μια τυπική ελληνική ιστορία...

Αναδημοσίευση από εδώ:

"Στα μέσα του 70, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του ‘εθνάρχη’ με τα ατσαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απ’ τα βαπτίσια του. Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. ‘Αυτοεξορισμένος’ κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου με το καινούριο volvo.

Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 76 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολητός του δούλευε στη νομαρχία… τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρια διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.
Στις αρχές του 80 το σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια ‘δεξιές’ εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμα. Τον χώσανε οι κολητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο ΄μεγάλος΄, ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα ‘ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο’ ήταν καλή αττάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν ‘εξορία’… όχι… όχι Μακρόνησο… πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν… όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους. Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα ‘αλλαγή’. Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Απο αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασσινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να ‘σηκώσει’ το το κοινωνικό του προφίλ με κολητούς από κάτι υπουργεία. Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. Λεπά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγκρού, δίπλα στις πουτάνες.

Αρχές δεκαετίας του 90. Ο γιός του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πιά στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν ‘ενεργός’ πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που ‘κατέβαινε’ στις σχολικές εκλογές με το κόμα. Το κόμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιός ήταν άξιο τέκτο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεοφορτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά. Ο γιός είχε εξαντήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του ‘κατσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου… αργότερα οι μπίζνες με ποιούς θα γίνονταν άλλωστε… με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.

Στις αρχές του 90 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχείο μάρκετινγκ. Έμαθε απ’ έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου ελεμέντρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας …πρωθυπουργός. Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε ‘αβέρτα’ δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 … … και πάει λέγοντας.
Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο… ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολητούς μερικούς Νομάρχες και Δήμαρχους και έπαιρνε τη δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιό κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας. Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήρες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιός του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το ‘έβαλε’ στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σιμήτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς. Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.

Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περίφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγεί στη σύνταξη από τα πενήντα του ΄δουλεύοντας΄ το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας απο τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που ‘φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά. Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρώς και καμια αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80.
Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη. Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα… ο Σημίτης που είχε ψηφήσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν πρόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.
Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιός στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές… ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα… αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν ‘καμένες’ επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.
Κάπου σ’ αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιού του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ. Οι κολητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια ελλήνων.
Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος. Στην ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομαρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται."

Και βέβαια θα διαβασατε στην έκθεση του κ.Ρακιντζή,για κάποιον-ανώνυμο ακόμα-συνδικαληστή του Υπ.Πολιτισμού με 9 εκ.ευρώ καταθέσεις(εδώ-φαντασθείτε τι θα έχει αλλού κρυμμένα!!!).
Τόσα χρόνια όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι "μεγαλουργούσαν" χάρη στην ανοχή που έτρεφε απ τη μια ο φόβος των διασυνδέσεων και του "να μην μπλέξω",κι απ την άλλη η ανομολόγητη επιθυμία πολλών να τους προσεταιριστούν και να τους μιμηθούν.
Σχεδόν για όλους,ο κορβανάς φάνταζε ατελείωτος,και δεν πείραζε αν κατέληγε κάτι παραπάνω προς την μεριά μας...Ε,λοιπόν δεν ήταν!
Μόλις οι "απέξω" άρχισαν να γίνονται υστερικοί με τα δανεικά μας αποκαλύφθηκε η γύμνια του βασιλιά.Αποκαλύφθηκε,οτι όπως όριζε και η κοινή λογική,δεν μπορεί όλη αυτή η κλοπή και η κακοδιαχείρηση να μην οδηγήσει σε πενία.Το μέλλον μας έτρωγαν όλοι αυτοί οι επιτήδειοι αλήτες και μεις τους ανεχόμασταν ή και τους θαυμάζαμε!
Το 80-85% εξ ημών τους ψηφίσαμε,τους χειροκροτήσαμε,τους ανεχθήκαμε παρά την αθέτηση των υπεσχημένων μόλις γίνονταν Κυβέρνηση και τους ξαναψηφίσαμε μόλις ο άλλος πόλος μας κούραζε.Σχεδόν κανείς δεν εξανέστη με τον "Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών" ή με τις παχυλες συνταξιοδοτήσεις βουλευτών και δημάρχων μετά 2 θητείες-έστω και 1 χρόνου η καθεμία,ή την ανυπαρξία ανεξάρτητης Δικαιοσύνης ή την άλωση της Δημοσιογραφίας και την ανάδειξη σε mega stars των εκπορνευμένων του πληκτρολογίου και του μικροφώνου.Έφταιξε σε αυτό και η εξαφάνιση ή ο προσεταιρισμός με υλικά ανταλλάγματα των πνευματικών μας ταγών,που σίγησαν ανεπίτρεπτα καθιστώντας γραφικές τις ενστάσεις οποιουδήποτε ανώνυμου πολίτη που εντόπιζε τα παράλογα.
Και ακόμα ανεχόμαστε την εξαύλωση των συντάξεων μας χωρίς τουλάχιστον να απαιτήσουμε τα ίδια μέτρα και σταθμά να ισχύσουν και για τους "νομοθετούντες"!
Όσο η ανοχή και η μαλθακότητά μας εξακολουθούν να εκπλήσσουν τις "Αντουανέτες" της ελίτ μας,τόσο και αυτοί θα αισθάνονται ασφαλείς να καταπατούν Συντάγματα,ηθικές αναστολές,Δίκαιο και ζωές,δίχως έλεος,στο όνομα της "σωτηρίας της χώρας".Μόνο που η χώρα τυγχάνει και δική τους...Εκείνοι γιατί δεν συμμετέχουν πρώτοι-ως όφειλαν-στις θυσίες?Και να μην ανοίγουν ουσιαστικα΄και δίχως ταμπού την διερεύνηση του γιατί η χώρα έφτασε μετά 30 χρόνια επιδοτήσεων να χρήζει σωτηρίας?
Περιμένω να δω από Σεπτέμβριο το 5% των απογόνων του Λεωνίδα σε δράση...

Διαβάστε το υπόλοιπο κείμενο