...Και διηγώντας τα να κλαίς...

Χρειάστηκε να διαβάσω την συγκλονιστική συνέντευξη της παλιάς μαραθωνοδρόμου Μαρίας Πολύζου στο 'Κ" της Καθημερινής για να συνειδητοποιήσω (όπως και πλείστοι άλλοι φαντάζομαι...) ότι φέτος κλείνουν 2500 χρόνια απ τη μάχη του Μαραθώνα,μάχη,που πέρα απ τη εθνικιστική υπερηφάνεια που πιθανόν να μας προκαλεί η επικράτηση των προγόνων μας,θεωρείται-διεθνώς- κομβικής σημασίας για την εξέλιξη του δυτικού πολιτισμού,μιας και επέτρεψε την συνέχιση του "ελληνικού θαύματος" και αργότερα την μεταλαμπάδευση του στην Δύση,μέσα απ την αφομοίωση απ τους Ρωμαίους... Η 42χρονη Ελληνίδα (με το "Ε" δικαιολογημένα Κεφαλαίο...) κατόρθωσε να επαναλάβει τον άθλο του Φειδιπίδη τρέχοντας απ την Αθήνα στην Σπάρτη και πάλι πίσω,διανύοντας περίπου 540 χλμ σε έξι μέρες,δηλ.90 χιλιόμετρα/μέρα,και μάλιστα δίχως ιατρική υποστήριξη ή σπόνσορες...

"Στο μαραθώνιο,ο αθλητής παλεύει και με το Νού,που δεν σταματά ποτέ...Στα 100 ή τα 200 μέτρα τι να σκεφτείς?Στο μαραθώνιο ο νούς αγωνίζεται για δυόμιση ώρες ενώ το σώμα υποφέρει.Καποια στιγμή ο νους αρχίζει να γίνεται επίμονος,σου τριβελίζει το μυαλό.
"Σταμάτα,δεν αντέχω άλλο,θα με καταστρέψεις"αυτό επαναλαμβάνει...
Ανάμεσα σε νου και σώμα,την διαφορά κάνει τότε η ψυχή "

(Όποιος έχει τρέξει έστω και λίγο κι έχει νιώσει μετά από λίγες προπονήσεις το "σπάσιμο" των αόρατων δεσμών που τον κρατούσαν μέχρι τότε περιορισμένο,την υπέρβαση του Νου,που ξαφνικά σου επιτρέπει να διανύσεις υπερδιπλάσια από χτες απόσταση,μπορεί να διαισθαθεί-έστω και λίγο- τι κρύβουν αυτά τα λόγια...)


Ακούσατε εσείς κάτι για την επέτειο αυτή ή για το μοναχικό κατόρθωμα της ατσάλινης ρομαντικής αθλήτριας?Μπορείτε να φανταστείτε τι εκδηλώσεις θα οργανώνονταν αν είχαν να εορτάσουν τέτοια σπουδαία επέτειο οι ΗΠΑ πχ. ή η Γαλλία,Αγγλία?Τι τουριστικό promotion θα αποτελούσε,τι εκθέσεις τέχνης,παραστάσεις,ομιλίες θα διοργανώνονταν με θέμα την κομβική αυτή μάχη,και χωρίς βεβαίως να αφήσουν οικονομική ζημιά όπως συνηθίζεται με αναλογες εκδηλώσεις που "γαλαντόμα" αναλάμβανε το Ελλην.Δημόσιο?
Αν υπήρχε στοιχειώδης φαντασία και όραμα στην Κυβέρνηση, ο Υπ.Πολιτισμού θα είχε προσεγγίσει τα μεγάλα αμερικανικά studios (με την βοήθεια και των πολυαριθμων ελλην.καταγωγής υψηλόβαθμων στελεχών) και θα είχε προσφέρει κίνητρα και διευκολύνσεις για το γύρισμα ταινιών που θ'αποτελούσαν την καλύτερη δωρεάν διαφήμιση για την κατασυκοφαντημένη εσχάτως χώρα μας.Καλλιτέχνες όπως ο Jean Michel Jarre και ο "δικός μας" Vangelis ή ο Nyman θα καλούνταν να διαγωνιστούν με έργα εμπνευσμένα από την σπουδαία επέτειο,η Ελλάδα θα ζούσε το καλοκαίρι της στον αστερισμό ενός παρατεταμένου 4μηνου πολιτισιτικού αφιερώματος που θα την τοποθετούσε στο επίκεντρο των must see ευρωπαικών πολιτιστικών τεκταινομένων,με όλα τα συνακόλουθα οφέλη,και οικονομικά αλλά κυρίως σε επίπεδο προφίλ χώρας...
Αλλά που τέτοια φαντασία,όταν το όραμα των κυβερνητών περιορίζεται στην λήψη της επόμενης δόσης του ΔΝΤ-δανείου...Στις κάλπικες εποχές που ζούμε,τέτοιους κάλπικους κυβερνήτες μας επιτρέπουν να 'επιλέγουμε"...