Υπαρχουν νικες και νικες.Νικες οριακες,τυχερες,απο ευνοια ή αβλεψια διαιτητικη,νικες ευρειες επι κατωτερων αντιπαλων,νικες στις λεπτομερειες σε ντερμπυ,και...νικες σαν τη χθεσινη: εμβληματικες νικες καθολικης επικρατησης,απο αυτες που μετα 50 χρονια θεασης θα θυμαται κανεις ακομα και θα εχει να λεει στα εγγονια του...Και αν ειναι κανεις εξαιρετικα τυχερος,μια τετοια νικη θα ειναι ανεξιτηλα συνδεδεμενη με ενα αληθινο παραμυθι,που θα προσδιδει μια μαγικη αυρα στο γεγονος,σαν το παραμυθι του Σωτηρη Νινη.
Μολις 2 μηνες πριν ο Σωτηρης θεωρουσε μεγαλη τυχη οτι επαιζε στην ομαδα Νεων του Παναθηναικου με συμπαικτες 2 χρονια μεγαλυτερους.Δεν ξερω αν ευχηθηκε στην μαγικη του νεραιδα,αλλα το ραβδακι της τον αγγιξε με τη μορφη του Ισπανου προπονητη Βικτορ Μουνιοθ,κι ο μικρος βρεθηκε ανελπιστα στην πρωτη ομαδα,πηρε αμεσως το βαπτισμα του πυρος-ακομα πιο ανελπιστα-κι επειδη το θαυμα επρεπε να ολοκληρωθει εκλεψε τα βλεμματα και τις καρδιες ολων σε αυτη την πρωτη του εμφανιση.Και συνεχισε να το κανει σε καθε νεα του εμφανιση,πηρε συμμετοχη σε ευρωπαικο παιχνιδι και χθες καταφερε να κανει περιπατο το ματς της χρονιας για τον Παναθηναικο,θυμιζοντας σε βαθμο deja vu εναν αλλον αιωνιο "μικρο",τον Δημ.Σαραβακο.
Aλλα αν κατι με υποχρεωνει να γραψω γι'αυτον εδω(αφου τα Παναθηναικα τα γραφω πια στο panathinaikoi.blogspot.com) ειναι η αδολη,αγνη χαρα στο παιδικο ακομα βλεμμα του,το μισο γελακι που συγκρατιεται για να μην προκαλεσει την Τυχη του,η κατανοηση οτι ολο αυτο που του συμβαινει ειναι ενα μοναδικο δωρο της Μοιρας που ο μικρος το απολαμβανει με την προσηκουσα ταπεινοφροσυνη.
Μολις 2 μηνες πριν ο Σωτηρης θεωρουσε μεγαλη τυχη οτι επαιζε στην ομαδα Νεων του Παναθηναικου με συμπαικτες 2 χρονια μεγαλυτερους.Δεν ξερω αν ευχηθηκε στην μαγικη του νεραιδα,αλλα το ραβδακι της τον αγγιξε με τη μορφη του Ισπανου προπονητη Βικτορ Μουνιοθ,κι ο μικρος βρεθηκε ανελπιστα στην πρωτη ομαδα,πηρε αμεσως το βαπτισμα του πυρος-ακομα πιο ανελπιστα-κι επειδη το θαυμα επρεπε να ολοκληρωθει εκλεψε τα βλεμματα και τις καρδιες ολων σε αυτη την πρωτη του εμφανιση.Και συνεχισε να το κανει σε καθε νεα του εμφανιση,πηρε συμμετοχη σε ευρωπαικο παιχνιδι και χθες καταφερε να κανει περιπατο το ματς της χρονιας για τον Παναθηναικο,θυμιζοντας σε βαθμο deja vu εναν αλλον αιωνιο "μικρο",τον Δημ.Σαραβακο.
Aλλα αν κατι με υποχρεωνει να γραψω γι'αυτον εδω(αφου τα Παναθηναικα τα γραφω πια στο panathinaikoi.blogspot.com) ειναι η αδολη,αγνη χαρα στο παιδικο ακομα βλεμμα του,το μισο γελακι που συγκρατιεται για να μην προκαλεσει την Τυχη του,η κατανοηση οτι ολο αυτο που του συμβαινει ειναι ενα μοναδικο δωρο της Μοιρας που ο μικρος το απολαμβανει με την προσηκουσα ταπεινοφροσυνη.
Ολοι τονιζουν την αναγκη να μεινει ο μικρος προσγειωμενος ,να "μην παρουν τα μυαλα του αερα",να μην παρασυρθει απ τους πειρασμους που σιγουρα θα βρεθουν απο δω και περα στο δρομο του.Βλεποντας ομως το βλεμμα του στους (συγκρατημενους)πανηγυρισμους του ,μπορω να πω με τη μεγαλυτερη βεβαιοτητα που μπορει καποιος απο μακρια να αρθρωσει,οτι τουτος ο μικρος ειναι διαφορετικος,οτι δεν θα ξεχασει απο που προερχεται,ποια θα ηταν υπο αλλες συνθηκες η μοιρα του,ποιος διορατικος και γενναιος(Μουνιοθ)του εδωσε την ευκαιρια να ζησει το ονειρο του,και οτι ενας κατα τεκμηριο απαιτητικος κοσμος τον αγκαλιασε ανταποκρινομενος στο χαρισμα του.Οχι,δεν τρεφω αυταπατες,αν ο μικρος συνεχισει ετσι σε 2-3 χρονια θα παιζει σε Ισπανια ή Ιταλια,αλλα ελπιζω οτι παντα θα εχει την ομαδα και τον κοσμο της στην καρδια του και θα αισθανεται οτι εδω ειναι το σπιτι του.
Με την ευχη μου να συνεχισει να ζει το ονειρο του(και μεις μαζι του...),να συνεχισει να εχει κοντα του τον μεντορα του Β.Μουνιοθ,να ειναι υγιης και γερος και να θυμαται παντα τις ριζες του αλλα πανω απ'ολα να διατηρησει αυτη την παιδικη,γεματη ευγνωμοσυνη,καθαρη ματια που ειχα να δω απο τους θριαμβους του συντοπιτη του γιγαντα Πυρρου Δημα.Νομιζετε οτι ειναι τυχαιο?
στη φωτο απ το sportime.gr προσεξτε οτι στον πανηγυρισμο του πανω φιλα το τριφυλλι...τωρα εμενα αυτο μου λεει πολλα για το ποιον του...
