Μια βραδιά με τον Σαββόπουλο

Πρωτη εντυπωση απ τον χωρο:σχετικά ανετος,αμφιθεατρικος,πολυ λιτός(γυμνα τουβλα στους τοιχους ζωγραφισμένα με εντονη χρηση χρυσού χρώματος σε βαθμό που να θυμίζουν αγιογραφίες),με καλο εξαερισμό.Κλασικα μαλακά καθισματα στα περισσοτερα τραπέζια,ευμεγέθεις καναπέδες μπροστά στο "παλκο",με μια σειρά μαξιλάρια για καθήμενους μπροστά τους,και αναπάντεχα,μια μικρη κερκιδα πισω απ το παλκο των μουσικων για αυτούς "που δεν εχουν κράτηση'.

Σαββοπουλος και Θαν.Παπακων/νου βγαίνουν πριν τις 11!Στην ώρα τους,κι ακομα νωρίτερα!
Με πιανει δεος μπροστα στη θέα του αιώνιου έφηβου Σαββόπουλου απο τοσο κοντά!Ο Θανασης εχει το αμήχανα ευχαριστημένο χαμόγελο του ανθρώπου που το χόμπυ του,του χαρισε απρόσμενη επιτυχία:είμαι βεβαιος οτι και χωρίς την ευρεία αναγνωριση απ το 'ειδικό",όσο και φανατικό κοινό του θα ηταν περιπου το ιδιο ευχαριστημένος να χαιδεύει την κιθαρα του παρεα με τους φιλους του.Φαίνεται οτι το σταρηλίκι δεν του πάει,χαμογελά ζεστά,σεμνά με μια αδιόρατη απορία ζωγραφισμένη στο προσωπό του:σα να σκεφτεται "εγω ειμαι που τραγουδω διπλα στον Σαββοπουλο?",και μια και ξεκινανε με δικά του τραγούδια
"ο Σαββοπουλος ειναι αυτος που τραγουδά τα δικά μου τραγούδια?"
Ο σκεπτικιστής της παρέας ρίχνει την φαρμακερή ατάκα:"Δεν του φαίνεται πως ειναι απ τη Λάρισα.Δείχνει να είναι από πιο γκλαμουράτο μέρος,Μανχάταν,Μεσολόγγι..." πικάροντας άλλον φίλο με καταγωγή απ την πολη της λιμνοθάλασσας.

Ψάχνω τριγύρω ένα άγνωστο πρόσωπο να μου τραβά το ενδιαφέρον.Καθώς οι περισσότεροι θαμώνες είναι μεσήλικες,αποδεικνύεται δυσκολοτερο του συνήθους.Τελικά την εντοπίζω στα πλαϊνα μαξιλάρια αριστερα της σκηνής:απλό ντυσιμο,τζηνάκι και μαυρη μπλούζα,μαλλιά πιασμένα σε κοτσο,αρχαιοελληνική μυτη,πρόσωπο που φέρνει καπως σε Drew Barrymore στο μελαχροινό.Ο blogger δεν κρατά μηχανή με τηλεφακό και ετσι προσπαθει άνισα να περιγράψει με τις λέξεις αυτό που μόνο η εικόνα μπορει να μεταφέρει.Αν και σε ηλικία που δεν θάπρεπε να αποδίδει το αριστοκρατικά ανασηκωμένο φρύδι της σε χαρακτηριολογικές ιδιότητες αλλά στην παντοδύναμη κληρονομικότητα,για κάποιον ανεξήγητο αρχετυπικό λόγο,μαγνητίζεταιΤην ονομάζει νοερά "Αρετούσα" και κατά διαστήματα παρατηρεί τις αντιδράσεις της.



Στη σκηνή ο Γιώτης Κιουρτσόγλου κι ο Σιχ Satnam Ramgotra ξαναθέτουν το προαιώνιο ερώτημα: "κιθαρίστας ή drummer".Η αντιπαράθεση λήγει ισόπαλη οταν ο Κιουρτσόγλου ρυθμιζει έτσι το reverb στο ηλεκτρ.μπάσο του ώστε να ακούγεται σαν ντράμς.

Σειρά έχει ο Σαββόπουλος.Θαρρείς ανέγγιχτος απ τον χρόνο,με αληθινή όρεξη για αυτό που κάνει μετά από τοσα χρόνια,με το γνώριμο(όσο κι αν είναι προβαρισμένο) χιούμορ του ανάμεσα στα τραγούδια μας ταξιδεύει.Τον εχω δει κάμποσες φορές σε κέντρα,αλλά καθώς πλέον έχω συναίσθηση οτι μεγαλώνει και δεν ξέρει κανείς για πόσο ακόμα θα θέλει και θα μπορεί να εμφανίζεται νύχτα,συνειδητοποιώ την μοναδικότητα της στιγμής:μοναδικότητα για μένα,γιατί ο Διονύσης θα είναι και την επομένη εκεί και τα επόμενα Σαββατ/κα.Πειράζει με αγάπη τον Θανάση,αυτοσαρκάζεται και ακόμα κι οταν τραγουδά 'ειμαι 16άρης,σας γαμώ τα λύκεια" δεν ακουγεται καθόλου παράταιρος.Ποσοι ακόμα αληθινά μεγάλοι μας έχουν μείνει?

Η "Αρετούσα" συμμετέχει,γνωρίζει τα τραγούδια του,συνεπώς δεν ειναι απ τις σκληροπυρηνικες φαν του Θανάση.Για τις οποίες έχει ελθει πλέον η ώρα καθώς ο Θ.Παπακων/νου αναλαμβάνει στο 3ο μέρος του προγράμματος να πει τα πιο γνωστα του κομμάτια:"Βραχνός Προφήτης","Παλιά πληγή","οταν χαράζει","αποσπερίτης" κλπ.
Πίσω απ τις πτυχώσεις των φωτεινών κουρτίνων που σχηματίζουν οι προβολείς, μια παρέα 6 παιδιων,τρια αγορια και τρια κορίτσια,-φοιτητές εμφανώς- χοροπηδούν πάνω στην εξέδρα,αγκαλιαζόμενοι,τραγουδούν εκστασιασμένοι:σφυρηλατούν τις μνήμες ξεγνοιασιάς και διονυσιασμού στις οποίες θα ανατρέχουν σ'ολη τους την ζωή.Καποιος κύριος με υπερδιπλάσια χρόνια ενοχλείται μπροστά τους και προς στιγμη πάει να γίνει παρεξήγηση .Φαίνεται όμως οτι θυμάται κι εκείνος τις αντίστοιχες δικες του στιγμές και δίνει τόπο στην οργή,άλλωστε για να βρίσκεται εδώ στην ηλικία του,κατι θαχει ζήσει κι αυτός στη ζωή του.

Οταν το προγραμμα τελειώνει οι 2 καλλιτέχνες αποσυρονται μέχρι την κορυφη της εξέδρας και επανέρχονται άμεσα απ το χειροκρότημα του κοινού για το encore:ο Διονύσης διευκρινίζει χωρίς βεντετισμούς οτι δεν τους αρέσει αυτή η διαδικασία-
2 τραγούδια-αποσυρση-χειροκροτημα-επάνοδος-κλπ,κι έτσι παίζουν αρκετά ακόμα πριν μας χαιρετίσουν οριστικά στις 2.00πμ.Η "Αρετούσα" φεύγει απαρατήρητη την ώρα που στα "τραπέζια" έρχεται ο λογαριασμός,αλλά κι έτσι έχει άθελά της επιτελέσει το "έργο" της:
χρησίμευσε σαν "αντίστιξη",σαν εξωτερικό σημείο αναφοράς σε καποιον "πειραγμένο" που την ιδια ώρα που ευχαριστιοταν την μουσική, εψαχνε στο μυαλό του τις λέξεις και τις εικόνες που θα μπορούσαν να μεταφέρουν μέρος,εστω,των συναισθημάτων του.Αβυσσος η ψυχή του μπλογκερ...


λίγο κατόπιν εορτής αυτό το ποστ,αφού δεν αναρτήθηκε όταν γράφτηκε λόγω εντονης τότε επικαιρότητας,αισθάνθηκα όμως οτι θα ήταν κρίμα να χαθεί στη ληθη.Καλή διασκέδαση και με τα βιντεάκια.