Back to the Past(1800 και βάλε)...

Διαβάζω σημερα για την χθεσινή αποφαση του Συμβουλίου Υπουργών Απασχόλησης για κατάργηση του εβδομαδιαίου ορίου των 48 ωρών εργασίας και επέκταση του έως και πάνω απο 65 ώρες και αναρωτιέμαι,έκπληκτος, ποιά τα κίνητρα πίσω απο μια τέτοια απόφαση.
Κάνοντας τα απλά μαθηματικά,οι 65 ώρες σημαίνουν 13 ώρες εργασίας ημερησίως για 5μερο ή "μόνο"12 ώρες καθημερινώς και ενα 5ωρο τα Σάββατα.Βεβαίως οι "φιλέσπλαχνοι" υπουργοί τονίζουν οτι κάτι τέτοιο δεν είναι υποχρεωτικό,αλλά θα προκύπτει 'απο τη συμφωνία εργοδότη-εργαζομένου",αποσιωπώντας βέβαια την σιωπηρή όσο και ψευδέστατη παραδοχή οτι τα 2 μέρη έχουν ίση διαπραγματευτική ισχύ.Θεωρητικά ο εργαζόμενος μπορεί ν'αρνηθεί.Στην πράξη,με την επίσημη ανεργία στις περισσότερες χώρες πάνω απ το 10%,ποσοστό το οποίο θα διευρυνθεί απ την απώλεια ευκαιριακών θέσεων εργασίας λόγω της επέκτασης του ωραρίου των ήδη απασχολουμένων,όποιος αρνηθεί θα παραπεμφθεί σύντομα 'στο ταμείο" για την είσπραξη της απόλυσης του.Φυσικά για την Κομισιόν,έχει δικαίωμα να προσφύγει στα Δικαστήρια.Τώρα ποιος απολυμένος,με οικογεν.υποχρώσεις να τρέχουν,θα έχει το ψυχικό σθένος και την οικονομική αντοχή να τα βάλει δικαστικά με μεγαθήρια είναι ένα άλλο θέμα που δε φαίνεται,περιέργως, ν'απασχολεί τους εντολοδόχους της λαικής βούλησης.Όπως και που θα ξαναβρεί εργασία ο στιγματισμένος "ταραχοποιός"?
Το ερώτημα είναι τα κίνητρα πίσω από τέτοιες πρωτοφανείς αποφάσεις,ειδικά την στιγμη που η Μέρκελ μιλά για χρεωκοπια του αγγλοσαξωνικού οικονομικού μοντέλου και ανάγκη επιστροφής σε μια πιο ευρωκεντρική οικονομία.Είναι όλοι οι υπουργοί "πουλημένοι" στις μεγάλες επιχειρήσεις ή αποτελεί αυτή η αποφαση μια αναγκαία αποκατάσταση ισορροπίας,εν έιδει Ε.Κ.Π.(Ελαχ.Κοινου Πολλαπλασ/τή,που μαθαίναμε στο σχολείο),προς τις (μεσαιωνικές) εργασιακές συνθήκες που επικρατούν στον Τρίτο Κόσμο,Κίνα και Ινδία λόγω της παγκοσμιοποίησης των αγορών?Και πως γίνεται οι πρωταγωνιστές της πρωτοβουλίας ν'ανήκουν στις Σοσιαλιστικές παρατάξεις των χωρών τους(Βρετ.Εργατικοί πχ)?

Εμένα γιατί μου φαίνεται καλύτερη(ως πιο αναστρέψιμη...) η πρώτη εκδοχή?

Και πως μετά από τετοιες αποφάσεις έχουν την απαίτηση να επικυρωθούν οι συνθήκες που ψηφίζουν οι αποκομμένοι απ τους απλούς πολίτες μανδαρίνοι των Βρυξελλών με καθολικά δημοψηφίσματα ?Είναι δυνατόν να είναι τόσο ξεκομμένοι απ τα προβλήματα της συντριπτικης πλειοψηφίας των Ευρωπαίων πολιτών,την στιγμή που βάλλονται ταυτόχρονα απ τον περιορισμό του ευρωπαικού κοινωνικού κράτους(δαπάνες υγείας,συντάξεις),απ την κερδοσκοπία σε καύσιμα και τρόφιμα,και απ τις επιπτώσεις της οικονομικής ύφεσης?
Είναι δυνατόν να πυροδοτούν έτσι την επικείμενη κοινωνική έκρηξη?Είναι δυνατόν ολο αυτό το ωραίο όνειρο(ή μήπως παραμύθι?) της Ευρωπαικής Ένωσης να έγινε ώστε να δημιουργηθεί ενας πανίσχυρος υπερεθνικός οργανισμος ο οποίος θα έπαιρνε πίσω τα κεκτημένα 150 χρόνων αγώνων και κοινωνικοπολιτικών ζυμώσεων?

Κάθε απάντηση ευπρόσδεκτη...