Κοπάνας εγκώμιον...

Με οποιον και να μιλούσα χθες το μεσημέρι παρακαλούσε να συνεχιστεί η χιονόπτωση,τόσο ωστε να μη χρειαστεί να πάει σήμερα στη δουλειά.
Σιγά τα νέα, θα πει κανείς,οι Ελληνες ειναι ειδικοί στην "ανακαλυψη 3μέρων".
Κι όμως πιστεύω οτι αυτή η επιθυμία είχε πολύ λίγο να κάνει με τη μία επιπλέον μέρα σχόλης. Παρά την τρομολαγνεία των καναλιών που βρήκαν φυσικά θέμα για να καθηλώσουν τους εύπιστους εκ των τηλεθεατών τους σε 24ωρη βάση,ο μεσος Ελληνας απλά ήθελε να απολαύσει την σπανιότητα του φαινομένου(ειδικά στην Αθήνα)χωρίς τον εκνευρισμό που θα του δημιουργούσε η δυσκολία μετακίνησης για να πάει στην εργασία του.
Το χιόνι στην Αθήνα είναι ενα γεγονός που συμβαίνει καθε 2-3 χρόνια.Εχοντας εξασφαλισμένη τη θέρμανση,και γεμάτα τα ψυγεία και τα ντουλάπια με τρόφιμα,αποτελεί μιά σπάνια όσο και προσκαιρη υπόσχεση ευτυχίας: μια πιθανότητα επαναφοράς στην παιδική ηλικία,είτε παιζοντας κανείς με τα παιδιά του,είτε πίνοντας τσίπουρο ή κονιάκ με τους φίλους,με τη φασολάδα ή τα λουκάνικα στη φωτιά... Διεκδικούμε το δικαίωμα να απολαύσουμε συτή την ευκαιρία,χωρίς να χρειάζεται να διακινδυνεύσουμε ακροβατώντας πάνω στα παγωμένα πεζοδρόμια ή περπατώντας αναγκαστικά στο κέντρο του δρόμου.Άλλωστε γιατί να καταλήξει κανείς στο ΚΑΤ,όταν κι εκεί οι μισοί γιατροί και νοσηλευτές θα λείπουν?
Η χιονόπτωση επιβραδύνει τους φρενήρεις αστικούς ρυθμούς,συγκαλύπτει την γκρίζα ασχήμια,ανακινεί μνήμες απ τα χωριά,αναδεικνύει την παιχνιδιάρικη διάθεση,εξαγνίζει και ηρεμεί.

Τώρα που το σκέφτομαι,υπάρχει μια ουσιώδης διαφορα της σημερινής "αργίας" απο τις συνήθεις θεσπισμένες αργίες:αυτές ειναι φορτωμένες με δεκάδες δουλειές που πρέπει να γίνουν και με μη ρεαλιστικές προσδοκίες ανάπαυσης και διασκέδασης.Έτσι καταλήγουν συνήθως να παρέρχονται χωρίς να τις έχουμε καταλάβει.Αντιθετα η σημερινή μέρα ήταν μια μέρα αναγκαστικής ακινητοποίησης για τους περισσότερους,που δεν μπορούσε να διαταραχθεί ούτε απο εξωτερικούς καταναγκασμούς,ούτε απο εσωτερικές ανησυχίες.
Μια (προσεκτική...) βόλτα στη γειτονιά μου το πρωϊ με έπεισε για την ορθότητα του αισθητηρίου των Ελλήνων:αφου ακόμα και το 90% των εμπορικών καταστημάτων ήταν κλειστό(δηλ.οι άνθρωποι που είναι αυτοαπασχολούμενοι και θα στερηθούν τα όποια εσοδα της ημέρας),πως να κατηγορήσει κανείς τους ετεροαπασχολούμενους?Ζευγάρια οικογενειαρχών ξαναπερπάτησαν μαζί μετά από χρόνια,εραστές απόλαυσαν ένα απρόσμενο πρωινό στο κρεβάτι χωρίς εγνοιες,πιτσιρικια έπαιξαν χιονοπόλεμο και έκαναν τις πρώτες-πάντα ατεχνες λόγω ψύχους-απόπειρες να φτιάξουν χιονάνθρωπο,ακόμα και η ζωή των εσώκλειστων ηλικιωμένων πήρε ξαφνικά καποια ένταση ωστε να διαφοροποιηθεί από τη μακρά σειρά όμοιων ημερών μέχρι την οριστική δύση, ακούγοντας τις τηλεοπτικές υπερβολές.
Αν ειναι ετσι,άξιζε,δε νομίζετε?
Κρίμα που από αύριο επανερχόμαστε στη συνήθη καθημερινότητα....